De deur uit!

Lopend buffet

Zaterdag gingen de J pups voor het eerst naar buiten. Het was niet koud en het zonnetje scheen. Geweldig interessant, natuurlijk. Blaadjes... Takjes... Een doglo en een mand. Alles werd ontdekt en verkend, natuurlijk onder leiding van mamaatje Caatje.

 Life is a pick-nick

Buiten eten, plassen poepen en natuurlijk werden die laatste acties heel uitbundig beloond. De pups waren zeer geïnteresseerd in alles buiten. Hoe het rook, hoe het voelde om de grasjes onder je voetjes te hebben en de wind in je snuit. De drop-neusjes schuin omhoog, wiebelend om alles, alles te ruiken en voelen.

 Samen snacken

Cutie pie

Niemand vond het spannend. Tenminste, niet toen we ze van het stenen trapje getild hadden en op de grond gezet. Wel erg interessant. Het hekje dat Joris heeft geïnstalleerd, werd ook getest; tandjes om het gaas. Nee, we kunnen niet verder, leek de algemene indruk.

Delicately Tough

Alert en vol interesse gingen daar onze jonge onderzoekers. Opeens lijken ze dan zoveel groter, want echte hondjes, maar ook kleiner, want in een ruimtelijker perspectief. Weer een mijlpaal.

 Spelen is leren-en fun!

Cato was in haar element. De zon, haar mooie flinke babies, de ruimte. Dat schept weer nieuwe mogelijkheden; in onze hal speelde ze ook al wel met haar pups, maar hierbuiten kan ze huppelen, vliegensvlug omdraaien... Dansen met haar kinderen!

 Onder onsje

Dat doet ze even voorzichtig als behendig. En ze maakt er van blije opwinding piepende geluidjes bij.

 "Mag ik deze dans van jou?"

De pups kennen dit spelletje nog niet, noch deze kant van hun moeder. Mengeling van verbazing, afwachting en tenslotte gewoon meegaan doen. Life is a Ball! Het leven is een feest en jij bent uitgenodigd.

Parmantige Cato

Moederschap kost veel inzet en kracht. Maar wat geeft het veel prachtigs terug. Ik word af en toe echt stil van binnen en ontroerd, wanneer ik zie hoeveel nu Cato, en ook onze andere moeders intens genieten van hun babies. 

 Iedereen wil melkjes

Het vergt veel van een moeder en Cato heeft het ook weer absoluut de volle 100% gegeven vanaf de bevalling. (Al daarvoor eigenlijk met al haar gegraaf in de tuin!) Haar vacht wordt nu, week 5 naar 6, duidelijk minder, en ze is wat dun (al eet ze als een bootwerker) en duidelijk ook aan rusten toe tussendoor. Maar wat is ze trots blij liefdevol en beschermend (niemand van de roedel mag bij haar pups als ze er zelf bij is, en zeker niet de zeer geïnteresseerde moeders zoals Bibi!!) "Ze zijn van mij; van mij, begrepen?!" spreekt haar grom en body language...

Lunch party

Zogen is topsport! Haar tepels en boezem vertonen krasjes van haar gulzige kinderen. De pups wegen tussen de ruim 4kg en net 5kg. Dat keer 8 en dan met gretige schokjes en bekkies vol tanden en kiezen (het volledige gebit is allang door), plus nog de instinctieve flinke meppen met hun voorpoten tegen de borst... Welke mensenmoeder doet dit haar na?

De tuinmannen

Gelukkig spelen de pups ook veel met elkaar en onderzoeken zij zo druk de omgeving (ook binnen), dat Cato tussendoor rust en wat afstand kan nemen. En dan komen Grote Zus LouLou of tante Bibi soms even genieten met het zwarte spul van Cato.

 Picture Perfect

Bibi en Loutje zijn beiden heel erg lief en voorzichtig met de pups. Maar verder doen ze het heel verschillend; Bibi, net moeder geweest, weet natuurlijk van de hoed en de rand. Je hoeft haar niets te vertellen, ze is een volleerde mams. Alle pups worden even geroken en gewassen. Ze heeft een zorgzame gelukzalige moeder uitstraling. Ondertussen slaakt ze wel allemaal hyper-de-pieper geluidjes van pure blije opwinding... Ze stapt lichtvoetig over de pups heen, of maakt een ligt sprongetje. Aan haar tepels mogen ze pest snuffelen.

 Lekker knus in de dogloo

Loutje is nooit moeder geweest en wast en checkt dan ook niet zo. Ze is heel zacht, heel lief en gaat tussen haar baby broertjes en zusjes zitten of  liggen (vaak op haar rug met haar buik omhoog). De pups trekken aan haar oren, kruipen over haar buik heen; is allemaal goed. Terwijl madam met Plato en Bibi echt stoeit en druk kan zijn. Ze voelt, jong en onervaren als ze is, haarfijn aan dat pups van een ander kaliber zijn en wat dat van haar vereist.

Please do not disturb

Soms willen de pups eerder naar binnen dan dat ik klaar ben met het schoonmaken van hun hoofdkwartier in huis. Dan staan ze piepend en knorrend in protest voor de deur. Op andere momenten willen ze helemaal niet meer binnen komen, liggen ze tevreden met z'n allen in de dogloo. Maar vanmorgen stonden ze te protesteren bij de deur. Waar ik deze mand voor had gelegd. Toen ik die binnen wilde halen, stond die op z'n kant en was zwaar. Er lagen 3 kanjers in, die het piepen beu waren en zich genesteld hadden. Slim bezig!

Grenzen verleggen, bergen verzetten

Life, like love, is best when shared

Sinds afgelopen zondag is de horizon van de pups verbreed. Hun leefruimte is vergroot met de uitbreidingsset die Joris weer vakkundig in elkaar gezet heeft. De pups hebben nu, behalve hun werpkist, een uitloop de puppie-kamer in.

Het luik van de werpkist, waar ze al een dag overheen aan het kijken waren, is verwijderd. Maar meer vrijheid geeft natuurlijk ook drempelvrees… Enggg… Heel eventjes. Daar stonden ze, op het platform net buiten hun werpkist. 

Knappe koppen

We willen wel maar we durven toch niet… Huppel sprongen naar voren, dan heftig piepen en weer in omgekeerde richting terug naar de vertrouwde plek in bokkesprongen.

Maar na wat gepiep en geaarzel gingen ze natuurlijk toch overstag. Want de nieuwsgierigheid van deze kleine dappere gezonde beestjes wint het natuurlijk van de angst.

 Lekker hangen en kletsen bij mams

Cato is bij elke verandering weer even extra allert en midden in haar kinder schare. Een echte zorgzame en beschermende moeder. En een maatje. Wat is ze in haar nopjes met haar knappe kleine zwartjes!

 Zusje (re) heeft een 'hangover' en broer heeft quality time

Cato en haar aanbidder

Inmiddels is de nieuwe ruimte alweer heel vertrouwd (dat was al binnen een half uurtje zo). De place to be is onder het kraantje, in de hoek van de kamer, naast de waterbak. Daar wordt voornamelijk geslapen en bijgepraat. Nu liggen de 8 zwarte wollige walrusjes daar ook te tukken. Verder wordt er veel tegen de deur aangelegen, ook altijd een gewild plekje. Plassen doen we massaal op het platform voor de werpkist opening. En spelen gebeurt vooral midden op de vloer, met vetbed dus lekker stug en zacht.

Judo

Er zijn allerlei workshops gaande gedurende de dag. De nieuwe ruimte biedt vele mogelijkheden. Judo in de werpkist, mand en daarbuiten wordt fanatiek beoefend. Ook yoga doen ze. Met Cato voorop. Haar favoriete houding is "De Zeehond". Plat op haar buik en haar achterpoten naar achteren geklapt. Dat haar boezem nog altijd flink gevuld is, deert haar hierbij niet.
Mindfulness heeft ook hoge prioriteit. Mindful tot jezelf komen in de drukte van de groep, bijvoorbeeld.

Zen zijn in de groep

Mindful eten (altijd met volledige aandacht en in het moment, maakt niet uit in welke houding, ondersteboven aan de tepel, in het bord vleespap, met gulzige schrok happen of mini likjes…). Ze zijn erg mindful en erg zen.

Ondersteboven aan de borst

Totale communicatie wordt ook bedreven; alle mogelijkheden worden ingezet; pote, ooortjes, staart, tand en tong. En natuurlijk grommen, blaffen, fel keffen, lief knorren, protesterend knorren overgaand in alarmerend gepiep als er niet snel genoeg op gereageerd wordt zoals ze wensen.

De pups hebben het druk. Met elkaar, met hun mams, met eten, met haastig een geschikt plekje zoeken om te poepen (eerst drie rondjes om hun staart draaien en piepen), met hun leefruimte verkennen en verbouwen (de vetbedden worden verplaatst, de stenen beklommen) en met hun speelgoed. (Flink doodschudden, boven op kruipen, van elkaar afpakken, aan sabbelen).

Mamaatje Caatje op haar bank

Cato heeft daardoor meer tijd om wat rust te nemen. Ze ligt nu geregeld op ‘haar’ bank, liefst in het zonnetje. Met uitzicht op haar pups en maar drie stappen van ze verwijderd. Daar slaapt en soest ze. Het zijn zeer intensieve weken, die eerste 3, voor een moeder.

Ze zit ook nog heel vaak tussen haar babies. Kijkt wat ze doen, duwt haar snuit tussen twee pups, likt een plasje weg, is mindfull temidden van de drukte of slaapt met ze.

 Geneuzel

 We zijn op zoek naar iets

 Samen slapen

Samen spelen

Samen zitten

"Sssst! Mammie slaapt!"

Soms ook zit ze net achter het hekje; buiten het bereik van haar pups met scherpe tandjes die nog altijd het aller aller liefste de tepel hebben. Zo kan ze alles zien en haar hoofd tussen haar pups steken, maar wordt ze niet uitgemolken.

Caat observeert haar pups vanachter het hekje

Wanneer er heftig gespeeld wordt, of gepiept, staat Cato zo op haar opstapje bij het hek. Af en toe treedt ze op en grijpt ze in, soms ziet ze dat dat niet nodig is. Laat ze maar. Terug naar de bank.

De pups piepen soms om haar; “Mammie is Mmmelk en wij willen het!”

Slaapronde in de werpkist

Het is overduidelijk; de pups zijn weer een stadium verder. De moederrol verandert daarmee deels ook. Cato is weer iets vaker even in de woonkamer met ons en de roedel. Maar het duurt nooit lang of ze geeft aan dat ze terug wil. Terug naar haar kinderen, die al zo knap zijn en ook nog zo klein. En vreselijk, vreselijk ontzettend lief!

Al echt een laabje

Ollie 13 jaar!

Na z'n dagelijkse zomer-workout in zijn kanaal (voorjaar-zomer 2013)

Ollie is 13 vandaag. Dertien jaar Ollie. Hij is oud geworden het afgelopen jaar. Hij is geslonken, zoals oude honden en mensen doen. Zelfs zijn hoofd is kleiner. Maar nog altijd flink. Zijn polsen en onderarmen blijven robuust, maar zijn achterhand is tenger en zijn vacht hier en daar dun op zijn rug.
Zijn ogen iets waterig, zijn baardje grijs, maar erg grijs is hij niet. Hij is doof en sinds een zenuwontsteking deze zomer hangt zijn linker oog wat en is zijn mondmotoriek wat verminderd.

Zomer 2013

Maar hij is er en hij doet dapper mee. Hij stapt iets hijgend, monter mee op elke wandeling. Hij hijst zich in de benen, en hij gaat mee. Hij loopt, zet zelfs soms een sprintje in wanneer hij achterop geraakt is omdat een aardappel lonkte, of omdat hij een plas moest doen. Hijgend hobbelend volgt hij de roedel.

Bibi en Ol, zomer 2013

Binnen ligt hij veel in de woonkamer. Hij wil erbij zijn. Hij wil ons zien; zijn familie en vrienden. Nu hij niet meer hoort, zoekt hij minder de beschutting van zijn bench. Onze houten vloer in de woonkamer vindt hij heerlijk, hij ligt graag midden in de kamer, met uitzicht op de keuken. 

Voorjaar 2013

Hij heeft graag wat anderen om zich heen. Loulou is een van zijn trouwste makkers. Zij geeft hem vaak een zachte lik, snuffelt even aan hem. Zorgt voor hem, op haar manier. Gaat rustig naast hem liggen, iets tegen hem aan.

Onze oudste en onze jongste (Ol en LouLou) zomer 2013

Ollie en LouLou

Soms is Ol alleen, alleen midden in ons dicht bevolkte huis. Dan blaft hij, een mengeling van klagen en drammen. Hij wil mij zien, mij in het vizier. Dan is alles goed, wordt hij rustig. Dan helpt de roedel niets. Maar vaker is hij diep in slaap op zijn Olifant of andere knuffel. Ver weg en ongestoord door stofzuiger, deurbel of blaffende roedel. Dan is de doofheid een zegen.

 Ol temidden van zijn verzameling pluche vrienden

... die zijn hem erg dierbaar en hij verzamelt ze ook, sleept ze zijn 'kamer' in...

Opa Ollie heeft kleindochter Jazz op bezoek in zijn 'huis'

Ol is en blijft Ol; aanhankelijk, trouw, kwetsbaar, liefdevol. Een knuffelbeer in hart en nieren. Hoeveel koppen koffie er al niet zijn omgegaan omdat Ollebol met zijn hoofd een duw geeft tegen degene die hem aan het aaien was, en er even mee stopte...

Loungen

Ol heeft class, Ol heeft style. Ol verovert nog steeds harten. Hij is de dankbaarste hond die we hebben. Hij verzet nog steeds bergen. Bergen op zijn eigen weg. Een gladde tegelvloer, een opstapje, een modderige akker, een kuil op zijn pad. 

Voorjaar 2013: Ol met de dummie, Plato aan zijn zijde

Maar er zijn ook zoveel oases op zijn pad. De dummie, zijn stokroos, het kanaal in de zomer maanden, wij; zijn mensen, Anja, zijn fysiotherapeut die hij wekelijks bezoekt. Al onze vrienden die van hem houden en hem koesteren. Water, eten, snacks en uitjes naar de brievenbus met mij. Samen een filmpje kijken, samen een appeltje eten. Samen.

Samen op de bank

Samen met zijn roedel

Hij is oud en krakkemikkig, maar niet de weg kwijt. Letterlijk niet en figuurlijk ook niet. Hij wandelt mee, raakt achterop, stelt zijn route bij. Hij kiest een short cut of demareert. Hij kiest voor een versnapering en route (aardappels, suikerbieten, een koolzaad bloemetje, een peer of appel).  De ouderdom komt met speciale privileges. 

Ollie bij zijn fysiotherapeut en vriendin Anja 

In zijn warme bad met loopband (tijdens de rust!)

Soms ben ik hem even kwijt op een wandeling. Hij hoort me niet, dus we hebben oogcontact nodig om te communiceren op afstand. Maar ook als ik niet naar hem kijk, houdt hij mij goed in de smiezen. Soms hoor ik hem opeens aankomen, hijgend, want in een sukkeldraf, om weer aan te sluiten bij de groep. Waar een wil is, is een weg; dat is in Ol's geval zeker waar!

Zijn favoriete plekje afgelopen zomer: bij de stokroos

... daar kreeg hij ook bezoek van jong en oud (hier: een pup van Bibi en Rosie)

Hij blijft ons verbazen. Omdat hij zo eindeloos, mateloos lief is. Omdat hij nog precies weet van de hoed en de rand. Omdat je hem niets hoeft te vertellen. Omdat zijn charmes groter blijven en verder gaan dan die van Cloony, HA!

November 2013

Ol houdt van papjes, van zijn speelgoed, van zijn riem en van ons. Van ons allemaal. We hebben een oude hond in ons midden. Ik moest zo wennen toen Bren dood was, najaar 2008, dat we geen oude hond meer hadden. Niet een voor wie extra gezorgd moest worden, die op een speciale manier kwetsbaar was. Met wie je zoveel geschiedenis deelt, van wie je nog steeds alles dat die ooit was terugziet op je netvlies. We hebben er nu weer een, een oude hond. Wat een rijkdom. Emotie, ook. Ontroering, zorg, liefde, schaterlachen. Voorzichtigheid. Liefde.

Een onrustig blaf-nachtje; beetje van slag. Bij Cato en mij in de puppiekamer

(oktober 2013)

Op Ollie, vader van zoveel kinderen, waaronder onze Tessel en gouden Jenny Bee. Opa van Jazz.

Dertien jaar geleden haalde zijn fokker in Yorkshire hem uit zijn vruchtzak, tijgerde hij naar de borst van zijn moeder. 

"Don't count the years; make them count"- en dat doet hij, nog steeds, dagelijks!

Ol plukt de dag, en paardebloemen!

Ol you need is LOVE... Wij hebben vanavond geklonken op onze Ollie, met een glas heerlijke Merlot. Vintage, wel te verstaan! Er is gesnackt vandaag zoals dat op feestjes hoort. En als verjaardags lunch heb ik voor Ol een flink bord pap gemaakt. De pups eten het al niet meer, maar Ollie is het pap-stadium nooit ontgroeid. De rijstebloem plakte nog in zijn baardje toen hij met een warm vol buikje een middag dutje ging doen.

April 2013