Kleine dwergen-Reuze sprongen

Candy Apple Red

Ik wil niet opscheppen over onze pups, maar zijn wel heel erg knap! Al 3 dagen hebben ze 's nachts niet gepoept in de werpkist en ze zijn pas net 5 weken oud!

Moment van bezinning

Wel beginnen ze nu rond half zeven 's morgens heftig te piepen. Maar als ik beneden kom en ze eruit zet, wordt er druk geplast en gepoept. Dat bewaren ze dus echt voor buiten hun werpkist.

'k Blijf nog ff liggen

Ik haal ze er dus vroeg uit, want dit wil ik doorzetten. Het is trouwens nog een heel gedoe, dat poepen. Er moeten minstens 5 rondjes om de eigen as gedraaid worden, dan staan ze ineens stil en onder herhaaldelijke "uh uh uh"- geluidjes en gepers, is het dan eindelijk zover.

Cassy heeft krrriebel!

...over

Als alles eruit is en weer opgeruimd, zijn ze klaar voor ontbijt. Dat opruimen vereist wel enige ervaring; 7 pups die allemaal ongeveer tegelijk poepen en plassen en dan door elkaar's uitwerpselen heen willen lopen. Of erin gaan zitten. Ik moet razendsnel zijn en overal ogen hebben en wc papier. Maar goed, dan ben ik ook meteen echt wakker...

Lopend buffet

En hoe! Ze eten als slootgravers. Je hoort dan ook niets anders dan gesmak totdat de 2 voerbakken helemaal leeg zijn. Af en toe probeert er eentje met zijn voorpoten in de bak te klimmen, maar dat mag niet van mij. Dat geeft veel te veel troep en een beetje tafelmanieren moet hun mensen-moeder ze toch bij brengen!

Brave Compulsive Eater zit alweer te likkebaarden...

Slapen op de buit

Als al die kleine smoeltjes, met etensresten op hun gezicht en lijf, uitgegeten zijn, gaan ze of lekker liggen en uitbuiken of spelen.

Gevloerd...

Het favoriete plekje van Coup de Coeur

Sleeping beauty Cassy

Naast spelen met elkaar, is nu ook speelgoed erg in trek. De sliert met worstjes en de sliert met geluidjes, maar ook de voetballen van Baguette en Ollie en een karton van een papierrol doet het goed.

Lekker stoeien en spelen!

Cherry on the Cake en Candy Apple Red in the middle of something

Overal wordt op geknauwd en in gebeten. Veters en broekspijpen worden ook geprobeerd, net als sokken en tenen. Ze kennen weinig mededogen...

Dit is een soort glijbaan

Carte Blanche zit op z'n aller mooist

Alleen de wereld verkennen is sinds kort ook erg in trek bij de pups. De eerste weken voelen ze zich duidelijk het prettigste bij elkaar. Nu hebben ze allemaal afzonderlijk de keuken en/of woonkamer geïnspecteerd. Dat gebeurt heel nauwkeurig, met de neus over de grond en in de kussens. Maar ook onbevangen en frivool: er wordt opeens een sprintje getrokken of een pirouetje gesprongen... De hebben er duidelijk lol in! Ze zijn enorm nieuwsgierig en onbevangen, niet bang. Zoals puppies van deze leeftijd horen te zijn.

...ff vertellen aan mammie

Wat zijn ze lief!!! Ook voor elkaar; ze kruipen lekker tegen elkaar aan, de ene gaat boven op het hoofd van de ander zitten en dat is allemaal best. Ze likken elkaar, snuffelen, snurken... Ze hebben zoveel lol met elkaar. En/of met mammie, natuurlijk!

Kiekeboe!

Rosie blijft nog dichtbij haar kinderen in de buurt. Ze is echt dol op ze. Ze wandelt mee met de groep en komt ook wel eens lekker in de woonkamer zitten, maar het grootste deel van de dag zit of ligt ze aan de andere kant van het hekje, bij haar pups.

Het zogen gebeurt nu staand en bliksemsnel

Ze kijkt mee en poetst hier en daar. Maar liefst zit ze niet tussen haar pups. Ze vallen haar ook onmiddellijk aan, 7 gezonde labrador babies van 4,5 kg met een vlijmscherp gebit en grote eetlust... dat valt ook niet mee. Wanneer ze 1 of 2 pup tegelijk bij zich heeft, geniet ze en biedt ze hen ook zelf de borst. Maar allemaal tegelijk alleen nog bij hoge uitzondering en nooit lang.

Rosie tankt bij

Ze heeft ook een boel doorstaan in korte tijd; zwangerschap, bevalling-keizersnee, zogen van 7 pups. Dat is niet mis en hoewel ze het prima maakt en er goed uitziet, hakt het er natuurlijk toch in. Af en toe is ze in diepe slaap verzonken. Maar daarna loopt ze weer kwispelend en monter met haar baby-olifant de puppy-kamer door.

Twee staartjes in rust

De zeven dwergen van Rosie zijn inmiddels ook al helemaal gewend aan de rest van onze veestapel. Ze kennen iedereen natuurlijk van eerdere bezoekjes in de werpkist. Nu lopen ze onbevangen tussen de poten door, klimmen bij Ollie in de bench of proberen de kwispelende staart van grote zus Baguette te pakken.

Candy Apple Red op bezoek bij Ollie

Janet poetst Cherry on the Cake, Carte Blanche steekt zijn tong uit

Oom Tessel bewondert een van zijn neefjes

Charly More en Janet

Het grappige is dat de dwergen echte dwergjes zijn wanneer ze alleen of met volwassen honden in de woonkamer staan, terwijl ze in hun werpkist en hun uitloopruimte al zo groot lijken. Kwestie van perspectief.

Ze liggen aan Janet's voeten!

Oma Shona en tante Teuntje in Bovenkarspel

zijn óók trots op hun neven en nichtjes!

Never a dull moment

Lekker dichtbij mammie!

De pups ontwikkelen zich razendsnel en voorspoedig. Er komt zoveel nieuws in hun leven en ze nemen alles in zich op. Kleine sponsjes zijn het, letterlijk en figuurlijk zuigen ze zich vol.

Zogen en flessen: samen voeden we onze kleintjes

Het flesje heeft plaats gemaakt voor echte voerbakken (en natuurlijk Rosie's melk on the side). Naast pap en gemalen voer hebben ze nu ook een waterbak.

Water; een nieuw fenomeen

Best leuk, zo'n bak, en het randje is een lekkere hoofdsteun/bijtring. Maar wat moet je met dat spul?? Ze steken hun snoetjes erin, drinken een slokje.

Staartje fier omhoog

Tis niks, geen pap, geen melk. Ze willen er best instappen en doorheen lopen, maar dat vind ik geen goed idee, dan is de werpkist in no time een zootje. Met hun (flinke!) voorpoten slaan ze op het wateroppervlak. Dat spat en geeft geluid.

Samen smakken van de pap

Om de voerbak staan ze prachtig in een kringetje. Er is niet voor iedereen tegelijk plaats, dus soms is het dringen. Meestal zijn er dus twee bakken, maar die waar de meesten bij staan, is natuurlijk lekkerder dan die andere.

Ze eten gaatjes in de pap, kleine likjes naar de bodem.

Rosie kijkt toe hoe haar kinders eten

Dromerige blik, temidden van haar kroost

Rosie klimt vaak in de werpkist, om lekker bij haar kinderen te zitten, of samen te dutten. Ze heeft de laatste week duidelijk minder melk, maar de pups zijn nooit te beroerd om met hun bekkies vol tanden en hun gewicht dat naar de 4 kg loopt, aan haar tepels te gaan hangen. Luid smakkend en maaiend met hun voorpoten.

Cassandra haalt het onderste uit de kan

Als het Rosie te machtig wordt, springt ze gewoon de werpkist uit. Ze zit ook regelmatig op het trapje vlak voor de werpkist. Wel dichtbij haar kids, maar buiten hun bereik: Rosie's compromis.

Nog geen tafelmanieren...

Rosie heeft inmiddels wel een dubbele agenda; ze is en blijft een labrador. Als er voer is bij de pups, heeft ze extra veel interesse in het wel en wee in de werpkist...

Privelége van de moeder: restjes opmaken

Je kunt er ook in staan

...ff Chillen

1 Kratje is niet meer genoeg...

Maar ze is ook echt begaan met haar kleine grote dwergen. Ze houdt ze goed in het oog wanneer ik de werpkist poets; de club moet wel bij elkaar blijven. De pups zijn uitzonderlijk relaxed: in het kratje? No problem. Ze zijn ook altijd tevreden, ook 's morgens vroeg, wanneer ze echt honger hebben, piepen ze niet. Het komt wel goed, ze lijken vol vertrouwen.

...we worden nou in teams verdeeld

Hello world, here we come!

Niet alleen hun menu, ook hun wereld is uitgebreid. Er is nu een uitloop aan de werpkist gemaakt. Er gaat een nieuwe wereld voor ze open. Andere ondergrond onder hun voetjes, andere plek, meer ruimte dus ook meer 'alleen'. Best spannend de eerste keer, maar het zijn hele dappere dwergjes!

Kwispelende Cato

Verder krijgen ze zeven nu geregeld bezoek van de roedel. Cato vindt de kleintjes heel leuk, haar staart zwiept fanatiek heen en weer. Maar ze moeten niet aan haar tepels gaan hangen, dat vindt ze niks. Dan gromt ze. Hee, eh, ik ben wel tante Cato, niet jullie moeder!

"Ik moeder wel een beetje, maar dat maak me nog geen moeder!"

(Cato)

Janet's eerste natuur

Janet is de goedheid zelve, de beste moeder ooit. Ze poetst en snuffelt, kijkt met haar happy puppy blik en zit het liefste eindeloos bij haar zwarte leenkinderen. Ze krijgt dan zo iets zachts en ultiem gelukkigs over zich, het zien ontroert.

Zusjes in een tête à tête: Baguette en Coup de Coeur

Baguette vindt dat ze, als oudste zus, gewoon ook in die werpkist hoort. Bij haar kleine broertjes en zusjes. Ze kijkt naar ze met een diepe blik en diepe rimpels op haar mooie voorhoofd. Dat ze aan haar tepels sabbelen, vindt ze geen probleem. Haar bal laat ze nu meteen bij de deur uit haar bek vallen en ze loopt in één beweging door naar de werpkist. Bekend terrein, inmiddels.

Knuffelen met Grote Zus

Zoë, tot voor kort de jongste telg in onze roedel, is de enige die ik niet helemaal vertrouw met de kleintjes. Ze vindt ze razend interessant, maar ze is erg onstuimig, blaft en gromt omstandig. Het zijn babies, en hoewel ze zelf nog lijkt te denken dat zij ook nog een baby is, telt ze inmiddels mee als een echte grote laab. Nog even voorzichtig wennen dus...

" Huh, was dat??!" (Zoë)

Er is zoveel te leren en ondertussen groeien ze ook nog flink. Dat kost enorm veel energie, en dus wordt er nog heel veel geslapen. Kleine korte slaapjes en lange tukjes. Ze ronken en snurken, wiebelen met hun ledematen en maken grom- en blafgeluidjes. Echte kleine hondjes

, ook in hun stoutste dromen. Zo worden de indrukken weer verwerkt.

Drie op een rij

...toch liever op m'n andere zij...

Ze staan soms opeens zomaar op, lopen een paar passen, en laten zich naast (of boven op) een ander broertje of zusje weer inzakken. Lekker een plekje en ze snurken zo weer verder. Dat kan uren duren. Maar daarna zijn ze dan ook weer op volle kracht en beginnen alle rituelen van voor af aan.

Onderonsje