Sunday, 10 February 2019

Happy Keetjes!



Keetje's Wishstone A-nest 

Onze Keet is bevallen! Acht prachtige sterke pups zijn er geboren in de avond-nacht van dinsdag 5 op woensdag 6 februari... 
In de nacht van maandag op dinsdag werd Keet onrustig; er moest gegraven worden in de bank en de mand en gedurende de dag veranderde haar buik duidelijk van vorm. Ook zag en voelde je de pups in haar bewegen, terwijl ze naast ons lag (lopen en zitten deed ze zo min mogelijk, haar buik zat haar letterlijk in de weg). Zoals altijd kort voor de bevalling, stond haar boezem op barsten. Het zag er indrukwekkend en ongemakkelijk uit, die buik, die volle boezem. Knappe lieve Keetje.




Keetje is ontploft...

Van al  die verschuivingen in haar baarmoeder moest ze hijgen en puffen en tussendoor deed ze korte power naps. Ze bleef ons nauwlettend in de gaten houden, zorgde dat ze vlak bij ons was de hele dag. De gebruikelijke noodzakelijke rondjes door de tuin, om haar blaas en darmen te legen, gingen duidelijk niet vanzelf en wij hebben het grootste deel van de dag op de bank gebivakkeerd, samen met LouLou en Baguette, wachtend op het moment dat voorweeën zouden overgaan in echte persweeën; het begin van de ‘echte’ bevalling.


Voorweeën, voorweeën...

Rond 19 u was daar de eerste perswee en om 20u werd haar eerste pup geboren. Een zwarte dochter, die gevolgd werd door nog drie teefjes en 4 reutjes. Bij elke nieuwe perswee kroop Keetje bijna in ons, in onze armen. Heel aandoenlijk. Van de geboorte van haar eerste en tweede pup was ze zichtbaar onder de indruk. Heel voorzichtig werden ze gelikt en besnuffeld,  terwijl ze duidelijk steun zocht bij ons. 

Vlak voor de geboorte van de eerste pup

Vader Pernod, die in de kamer aangrenzend aan de puppiekamer verbleef samen met overgrootvader Louis, reageerde met een opgewekte blaf op de geboorte schreeuw van zijn eerstgeboren dochter, alsof hij haar welkom heette.

Net geboren...

Daarna was ze helemaal in haar rol als moeder gegroeid. Terwijl de weeën door haar lijf trokken, en tussen de geboortes door, likte ze haar kleintjes. Wanneer er eentje harder piepte dan de rest, had die haar volledige aandacht. Af en toe was er even tijd voor een hazenslaapje. Zittend of liggend zag je haar wegzakken, haar oogjes dichtvallen, haar kop omlaag zakken. 

Halverwege...

Maar veel tijd voor slaapjes was er niet, er werd bijna ieder een uur een pup geboren. Behalve zwarte pups, werden er ook twee gele pups geboren; altijd een leuke verrassing (Pernod en Keet zijn beiden zwart, maar vererven ook geel). 

Stoere sterke man!

Om 03u was ze klaar en de acht kleine Keetjes maakte smakkende geluidjes terwijl ze aan haar tepels de biest dronken. De bevalling verliep heel voorspoedig voor zowel moeder als pups. De kleintjes, die overigens flinke geboortegewichten hadden, waren van meet af aan vocaal en actief. 

Yin en Yang

Hun achterhand was sterk, je zag onder hun nog natte vachtjes de spieren bewegen. Ze hadden volop energie, hun reis door het geboortekanaal was gemakkelijk en voorspoedig, daar hoefden ze niet van bij te komen (dat is ook wel eens anders!) Tijgerend en af en toe een schreeuw uitstotend, krioelden ze door de kist en tegen de volle boezem van hun moeder aan. Wat een mooi gezicht!

Zo klein, zo perfect

Toen ze alle acht geboren waren en het tijd was om de werpkist, nat van het vruchtwater, te verschonen, liet Keet ons duidelijk weten daar niet aan mee te willen werken. Gedurende het hele proces van voorweeën en bevallen, was ze coöperatief en aanhankelijk. Nu, met de grote schare kinders om haar heen, bleef ze liggen als een huis. 

Belly up!

Er was geen beweging in te krijgen. Haar blik sprak boekdelen: “Ik kan toch niet weg met al die kleintjes aan mijn borst?!” leek ze te zeggen. Toen we haar probeerden te motiveren door jachtlijn tevoorschijn te halen, liet ze zich pontificaal op haar zij zakken...

Acrobaatje in de dop

Er zat niets anders op dan even wachten. Keet verzonk tevreden snurkend, alsof ze een fluisterbootje was dat door het water gleed, in een diepe slaap. Daardoorheen klonken de tevreden kirrende en smakkende geluidjes van pasgeboren pups... 

Uitbuiken

Mooiere muziek bestaat er niet! Wat zijn we blij en dankbaar en opgelucht en HAPPY! met deze mooie bevalling van een prachtig nest. Moe en voldaan zaten we daar, kijkend naar onze geweldige Keetje en haar acht nieuwe Wishstones. 

Onder de indruk 

Keet was natuurlijk moe na deze lange dag en nacht, waarin zich een hele volksverhuizing in haar lichaam had voltrokken. Met wazige blik met vergrootte pupillen lag ze met haar pups in de werpkist. De indrukken en het ‘fysieke geweld’ van de bevalling, zag je in haar blik. Wat een kanjer!Maar na een uurtje of drie keek ze weer helder uit haar ogen en was onze vertrouwde evenwichtige Keet weer helemaal terug! Wijzelf waren nog een beetje wazig van een slapeloze nacht, maar vooral ‘high’ door het geluksgevoel dat dit wonder in ons losmaakte.

De gift!

Op Pernod’s welkoms-blaf na, was de  hele roedel al die uren muisstil en rustig gebleven. De dag na de bevalling waren alle hondjes nog moe en rustig; ook wanneer je niet bevalt en zelfs niet in de kamer van de bevalling aanwezig bent, krijg je er iets van mee, iets van dit wonder.

Netjes op een rijtje en op kleur

Met deze pups van Keetje en Pernod, beginnen we aan een nieuwe ronde. Het tweede Wishstone A-nest. Wat een prachtige start!

Happy Keetjes!




Sunday, 3 February 2019

Het zwarte schaap


Zes weken drachtig

Onze roedel bestaat uit labradors en een zwart schaap. Het schaap, dat is onze Keetje. 
Keetje is een bijzonder kind, van binnen en van buiten. Wat betreft de buitenkant;  ze heeft krullen. Haar vader Sailor en haar moeder LouLou hebben beiden een ras typische cq ‘normale’ labrador vacht, maar ze dragen alle twee het recessieve gen voor ‘lang’ haar. Bij drie van hun zes pups kwamen deze recessieve genen samen en meteen al bij de geboorte hadden deze drie pups een kroeskop en krulletjes all over. 

Keetje, 9 dagen oud

Kleine rasta-laabjes waren het. De rasta-look is gebleven en de krullen werden meer zichtbaar naarmate de pups groeiden.
Een echte labrador met een bijzonder voorkomen dus. Maar dan haar binnenkant; Keetje is zen vanaf haar geboorte. Keet ‘krijg je de pis niet lauw’ zoals dat heet. Ze is een oase van rust. Haar blik, haar houding, haar gedrag, alles is zen. Mensen denken vaak dat Keet een oude(re) labrador is, dat kregen we al te horen toen ze net een jaar was. Zelfs als pup had ze die wijze, serene rust over zich. Ze heeft ‘gewoon’ een oude ziel.


Pup met een oude ziel

En toch heeft onze krullebol ook haar wilde haren. Zodra we met de bladblazer of de tuinslang in de weer zijn, verandert ons makke schaapje in een brul aap. Helemaal wild wordt ze van die apparaten! Dan komt ze voor je staan, meestal op haar achterpoten, terwijl ze hese kreten uitstoot.

Zen

Je gelooft je ogen niet; de metamorfose zou niet groter kunnen zijn... Wild blaffend springt ze in het rond, ze is niet meer voor rede vatbaar en het houdt pas op wanneer de kraan uit is of de bladblazer opgeruimd. 


Zeven weken drachtig

Ze is niet boos, het is een vreemd soort enthousiasme dat dan over haar komt. Die voorliefde voor de tuinslang zat er al van pup af aan in. De sproeier moest in haar gezicht, als kleintje ging ze er gewoon voor zitten. Zelfs afgelopen zomer, toen het tropisch warm was, maakte ze zich zo druk wanneer we met de tuinslang en badjes in de tuin voor verkoeling zorgden. Het is even wel grappig, dat bazige uitgelaten woeste gedrag, vooral van onze rustige zen hond. Maar de grap gaat er snel af wanneer ze zo woest hees blaffend en springend tekeer gaat, vooral omdat iedereen in het dorp het ook moet horen...



Acht weken oud en weg van de spoeier

Ze wil maar een ding; je moet met de tuinslang recht in haar gezicht en bek richten. Dan hapt ze als een wilde naar het water, en springt ze iedereen die in haar buurt komt omver. Dan is er alleen nog die tuinslang, die waterstraal, al het andere vergeet ze.

Keet en haar moeder LouLou, 2015

Maar vorig jaar, toen ze een paar weken tevoren gedekt was, gebeurde er iets bijzonders. De bladblazer was aan en Keet zat op ons terras en keek dromerig uit over de tuin. De bladblazer deed haar niks! Ze werd geen brulaap! Ze leek wel een normale hond. Toen wisten wij het zeker: Keet was zwanger. Het moest wel; dit was zo a-typisch voor ons zwarte schaap!

Keet (zesde week van de dracht) en Sooph

Een paar weken daarna werd ze voor de eerste keer moeder. En nu is ze voor de tweede keer hoogzwanger. De tuinslang hebben we in het najaar niet gebruikt en de bladblazer bleef in de schuur liggen, maar we merkten al enkele dagen na de dekkingen in december dat ze veranderd was. Lodderig keek ze uit haar ogen en een beetje verdwaasd liep ze rond. Niet ‘zen’ maar gewoon van de wereld... Zwanger dus!

Biertje?

Haar dikke buiken enorme boezem zitten haar nu in de weg. Net als de andere nakomelingen van Cato (Keet is haar kleindochter), heeft ze een enorme melkfabriek ontwikkeld. Ze is nu meer een hangbuikzwijntje dan een schaap.
Soms, wanneer ze diep in slaap is, zien we een pup bewegen in haar buik onder haar krullen...

In haar favoriete pose

Onder het zand, hevig puffend en hijgend komt ze dan na een paar keer roepen pas naar binnen. Haar lichaam weet het: het is tijd, de bevalling is in aantocht. Natuurlijk is de puppie-kamer helemaal klaar voor de bevalling, natuurlijk gaat ze straks niet in een hol in de tuin bevallen, maar instinctief bereidt ons Keetje zich op haar eigen manier voor op wat gaat komen. Het is een bijzonder kind, ons zwarte schaap, een unicum, een collectors item.

Kus van Keetje

Friday, 7 December 2018

Top model


Tommie, november 2018, (Wishstone Tea Party)

Vorige maand was het zover: het uur van de waarheid. Het moment dat bepalend is voor de toekomst als hond en als fokker.
Tommie en ik gingen HD en ED (heup-en elleboog ) rontgen foto's laten maken. Voor de officiële gezondheidsuitslagen, die elke hond waarmee je fokt, moet hebben. Deze foto's mogen pas gemaakt worden wanneer de jonge hond 1 jaar is, zodat het skelet is uitgegroeid. Dat blijft een ontzettend spannend moment, en dan heb ik het niet over 'leuk' spannend. Want ook wanneer je alles goed doet; fokt met gezonde voorouders, en laat je je pups jonge honden met beleid bewegen om trauma's aan heupen en ellebogen te voorkomen, blijft het natuur. Spontane mutaties, of een 'foutje' en ook zelfs een ongelukkige beweging met een trauma als gevolg, kunnen  altijd voorkomen. Natuur is een organisch, levend iets, en je kunt er geen garanties op afdwingen. Je kan niet alles uitsluiten.

Vrolijke Tommie

In de wachtkamer van de dierenkliniek, zaten Tom en ik samen een beetje zenuwachtig te zijn. Zij omdat er een grote anatolische herdershond naast haar zat, en zonder haar roedelgenoten is Tom natuurlijk best een klein Tommetje, en ik omdat het dit moment was...
Het zijn een heleboel foto's en niet zomaar elke dierenarts mag (en kan) ze precies zo maken als de Raad van Beheer op kynologisch gebied Nederland) het heeft voorgeschreven. En ze worden genomen terwijl de hond onder narcose is. Een 'roesje' noemen ze dat. Tom zakte in mijn armen ineen en gelukkig weet je dat het maar voor even 'weg' betekent.

Tommetje, trots met haar gedroogde vis!

Terwijl Tom op de tafel lag in allerlei houdingen, met haar roze tongetje uit haar bek, keek ik gespannen mee. Wat we ook zien op de rontgenfoto's, het veto wordt uitgesproken door een panel van dierenartsen bij de Raad van Beheer. Hun oordeel telt en bepaalt de toekomst van elke fok hond.
Natuurlijk heb je als fokker wel verstand van zaken en zie ik dus zelf dat het er goed uitziet, maar dat is nog geen garantie. Het wachten is op de officiele uitslagen van 'de Raad'.
Toch ging ik met een veel lichter hart (en met een zeer slaperige Tommie) op weg terug naar huis. En toen begon "Het Grote Wachten". 

In volle gallop

Gelukkig duurt dat tegenwoordig, met de digitalisering, geen weken meer, maar dagen. En gister was het zover.
HD A en ED vrij!!!
We hebben er een fokteef bij! Onze TumTum mag straks ook babies krijgen, Tommie is straks hopelijk moeder van weer een nieuwe generatie Wishstones'...
Geen gepieker meer, geen angst voor die kleine maar toch altijd aanwezige kans dat er iets niet goed uitziet op de foto's. Geen hopen meer, maar weten. Hoeraaaah!!!
Tom is ons nieuwe topmodel!
En we zijn blij en dankbaar, want dit zwarte meisje is de vierde generatie alweer! 

 Rosie met haar zojuist geboren dochter Bibi (2010)

Terwijl ik naar de kliniek toe reed met Tommie, vorige week, zag ik ze allemaal voorbijkomen in mijn hoofd; vier geweldige laabs, vier moeders van prachtige nakomelingen waarvan er steeds ook een bij ons bleef.  Dat zijn de moeders, en die waren allen bij mij. Slechts twee van de voorvaders van Tom zijn ook bij ons thuis, en dat is heel bijzonder, want als fokker maak je vaak gebruik van dekreuen die je niet zelf niet hebt. Zo waren bet overgrootvader Ricky en opa Seven niet van ons, maar overgrootvader Louis en papa Pernod zijn gelukkig deel van onze roedel. Net als Louis'moeder, Totti, de andere betovergrootmoeder van Tommie.

Rosie met haar dochter Bibi (2010)

Wat is er veel gebeurd en veranderd in de jaren, wat zijn we zelf veranderd, meegegroeid. En wat hebben al deze labradors ons en zovelen met ons, veel gegeven!
Hopelijk loopt hier straks een achter achter achter kleinkind van  bet bet overgrootmoeders Totti en Shona rond.


Bibi, hoogzwanger van Bootsz en co (2014)

Fokken is 'werken' met leven. Eigenlijk is het 'gewoon' leven met leven'. Leven met honden, met een roedel als gezin. En goede gezondheidsuitslagen betekenen de kans op nieuw gezond en gelukkig leven. Een hond kan je niet inruilen, en daarom is het moment van officiële keuringsuitslagen zo'n 'zwaard van Damocles' dat boven je hoofd hangt, elke keer wanneer je als fokker een nieuwe teef of reu gefokt hebt en laat röntgenen.

Bibi en dochter Bootsz (2014)

De lijn mag worden voortgezet, de stamboom kan verder groeien. En ons lieve meisje TumTum als officieel goed gekeurd lid van onze family tree, en hopelijk, hopelijk, zal zij op een dag ook intens gelukkig met babies aan haar borst in onze werpkist liggen: Moeder worden van een nieuwe generatie!
Bootsz met haar pas geboren dochter Tommie (2017)

Tommie (2018), onze vierde generatie (Rosie-Bibi-Bootsz-Tommie)

Thursday, 25 October 2018

Bibi's helden



Baby face

Een week of drie geleden was het zover; de Bibelotjes, (het Wishstone Z-nest van Bibi en Pernod), vlogen uit. Alle zeven pups zijn verhuisd naar hun mensen-families. Zoals altijd, gingen ze weer naar alle windstreken. Er was er maar eentje die slechts een half uurtje in de auto moest. Zijn broers en zusjes verhuisden veel verder weg.


Fijnproevers

Dit waren de laatste Bibelotjes. Ever. Want Bibi gaat met pensioen. Bieb is onze top moeder. Bieb is gelukkiger, blijer en volkomen in balans wanneer zij puppen draagt en haar babies opvoedt. Zij en ik moesten na het uitzwaaien een beetje wennen. Het voelt zo 'leeg' zonder de zeven Dotjes. Bieb stond de eerste dagen nog een beetje aan de zijlijn van de roedel, na 8 weken 24/7 met haar nest bezig te zijn. Ze moest even zoeken naar haar plaats, wachtte af en keek goed naar de rest van de roedel. Zoals elke moeder na de nestperiode. Ieder heeft in de roedel een eigen plek en die plek kan veranderd zijn na een tijdje uit de roedel te zijn geweest.

Lekkerrrr!

Bibi is een geweldige hond met een missie en een groot moeder hart. Een moeder die alles eigenlijk 'zelf' doet.  De eerste keer dat ze moeder werd,  zette ze 8 babies op de wereld in minder dan 5 uur. Toen ik de werpkist verschoond had, lag ze daar heel tevreden op haar rug in, terwijl haar 8 pups over haar buik en borst kropen en aan haar tepels hingen. Wat een mooi plaatje was dat, er straalde pure voldoening en geluk vanaf!

Huh?
 
Als moeder is ze echt een kloek. Haar babies houdt ze nauwlettend in de gaten. Haar werpkist is altijd schoon. Je zal er nooit puppie poep in vinden. Ze heeft een soort zesde zintuig als moeder. Ze moedert 24/7 8 weken lang. Haar bezig zien met haar pups, is een groot feest!


Met mammie samen smullen

De laatste pup vertrok een dag voordat die negen weken oud was. Tot aan de laatste dag heeft Bieb gezoogd. De laatste twee weken zoogde ze wel alleen nog op gezette tijden. Dan mochten ze drinken, dan stond ze er klaar voor.

Lamskophuid

Gewoon te pas en te onpas aan haar tepels lurken, stond ze niet meer toe. Wanneer ze genietend tussen haar grote puppies lag, was de bar gesloten. Er zijn grenzen, zelfs bij moeder Bibelot!  In de 8 weken van de nesttijd evolueert ze van 'de bar is altijd open' en 100% verzorgen naar een moeder die verzorgd en ook gewoon lekker met haar kroost geniet, met ze speelt, en tussen ze slaapt.

Hebbes!

Gelukkig is Bieb nog een heleboel MEER dan een geweldige moeder. Ze is een geweldig beest, met een eigen wil en "a mind of her own'' . Er zit een kop op! Bieb is een boef en ze is slim. Bieb maakt zelf deuren open, springt zonder een een sprankje gene gewoon op het aanrecht als daar iets eetbaars ligt. Niets stiekem stelen; gewoon out in the open. Bibi heeft rechten, vindt ze zelf. Ze is erg voor gelijkheid...
En Bieb is lief, zo lief! Maar een kus krijg je niet zomaar van haar; die moet je bij haar echt verdienen. Dat zijn collector items. En als je er een krijgt betekent het veel.


Stoere knager

Bibi houdt van de haardkachel. Daar ligt ze graag vlak voor, zodat haar zwarte vacht warm wordt. Ze mediteert, met haar blik op het vuur gericht. Dat kan ze uren doen. En daar heeft ze nu weer tijd en ruimte voor.
Bibi kan allemaal kunstjes. Ze is leergierig en als ze iets eenmaal kan, kan ze het ook onder alle omstandigheden. Ze is super steady. Een hond waarop je kan bouwen. Een laab om van te houden!

Geen tijd! Heel druk!

Ze zal geen moeder meer worden, helaas, dat hoofdstuk is nu afgesloten. Maar ze blijft voor altijd onze makker. Bieb gaat dan wel met pensioen, maar eigenlijk verandert er niets. Ze blijft natuurlijk gewoon bij ons, met haar twee dochters en haar kleindochter en papa en zussen en Pernod. Bieb gaat weer lekker zwemmen, door de modder rennen, kuilen graven en bankhangen met ons. Wie weet gaat ze nog wat moederen over de babies van anderen. En hopelijk loopt hier tzt een achterkleinkind van haar rond...

Grote zus Sophie uitdagen

Bibelot, wat genieten we van jou en wat hebben we van jou als moeder genoten! En nu is het weer tijd voor uitstapjes naar zee of naar Groningen. Ja, want van shoppen houdt ze ook. Ze stapt de lift in en uit alsof ze het dagelijks doet, en in een cafe zit ze met een uitgestreken gezicht te wachten wanneer ik bij de bar wat bestel. Bieb ging mee op vakantie naar Frankrijk en sjeest graag over het texelse strand. Een echte all rounder en 'altijd-erbij-hond'.

 Gezamenlijke inspectie

Toen de laatste pup uitgezwaaid was, haar missie voltooid, keek ze eventjes de kat uit de boom. Ze liep de eerste dagen met een hele grote ziel onder haar arm. Lekker  opgerold op de bank verwerkte ze duidelijk het een en ander.

Omgekukeld...

Het duurde een dag of 5, en toen was ze weer helemaal terug, op volle kracht! Ze staat nu weer met haar voorpoten op het aanrecht en heeft alweer een kwart pakje roomboter en een komkommer gestolen.  Ze ligt heerlijk op haar rug te rollen, met haar voorpootjes langs haar neus. Relaxt en grappig, boevig en knuffelig. Dat is ook onze Bibelot!

Kleine reus

Wat waren deze laatste zeven Dotjes weer een feest! En we hebben er extra extra bewust van genoten, omdat het de laatste Dotjes waren. Guus, Blatto en Jack, Billy, Bibi jr, Pippa en Zaza, wat zijn jullie kanjers! Klaar om de wijde wereld in te gaan, met jullie lievelingsmensen. Sterk en stabiel, prachtig en lief kunnen jullie nu aan jullie eigen grote avontuur beginnen. En vanaf de zijlijn kijken wij mee!

Dromerig...