Sunday, 10 February 2019

Happy Keetjes!



Keetje's Wishstone A-nest 

Onze Keet is bevallen! Acht prachtige sterke pups zijn er geboren in de avond-nacht van dinsdag 5 op woensdag 6 februari... 
In de nacht van maandag op dinsdag werd Keet onrustig; er moest gegraven worden in de bank en de mand en gedurende de dag veranderde haar buik duidelijk van vorm. Ook zag en voelde je de pups in haar bewegen, terwijl ze naast ons lag (lopen en zitten deed ze zo min mogelijk, haar buik zat haar letterlijk in de weg). Zoals altijd kort voor de bevalling, stond haar boezem op barsten. Het zag er indrukwekkend en ongemakkelijk uit, die buik, die volle boezem. Knappe lieve Keetje.




Keetje is ontploft...

Van al  die verschuivingen in haar baarmoeder moest ze hijgen en puffen en tussendoor deed ze korte power naps. Ze bleef ons nauwlettend in de gaten houden, zorgde dat ze vlak bij ons was de hele dag. De gebruikelijke noodzakelijke rondjes door de tuin, om haar blaas en darmen te legen, gingen duidelijk niet vanzelf en wij hebben het grootste deel van de dag op de bank gebivakkeerd, samen met LouLou en Baguette, wachtend op het moment dat voorweeën zouden overgaan in echte persweeën; het begin van de ‘echte’ bevalling.


Voorweeën, voorweeën...

Rond 19 u was daar de eerste perswee en om 20u werd haar eerste pup geboren. Een zwarte dochter, die gevolgd werd door nog drie teefjes en 4 reutjes. Bij elke nieuwe perswee kroop Keetje bijna in ons, in onze armen. Heel aandoenlijk. Van de geboorte van haar eerste en tweede pup was ze zichtbaar onder de indruk. Heel voorzichtig werden ze gelikt en besnuffeld,  terwijl ze duidelijk steun zocht bij ons. 

Vlak voor de geboorte van de eerste pup

Vader Pernod, die in de kamer aangrenzend aan de puppiekamer verbleef samen met overgrootvader Louis, reageerde met een opgewekte blaf op de geboorte schreeuw van zijn eerstgeboren dochter, alsof hij haar welkom heette.

Net geboren...

Daarna was ze helemaal in haar rol als moeder gegroeid. Terwijl de weeën door haar lijf trokken, en tussen de geboortes door, likte ze haar kleintjes. Wanneer er eentje harder piepte dan de rest, had die haar volledige aandacht. Af en toe was er even tijd voor een hazenslaapje. Zittend of liggend zag je haar wegzakken, haar oogjes dichtvallen, haar kop omlaag zakken. 

Halverwege...

Maar veel tijd voor slaapjes was er niet, er werd bijna ieder een uur een pup geboren. Behalve zwarte pups, werden er ook twee gele pups geboren; altijd een leuke verrassing (Pernod en Keet zijn beiden zwart, maar vererven ook geel). 

Stoere sterke man!

Om 03u was ze klaar en de acht kleine Keetjes maakte smakkende geluidjes terwijl ze aan haar tepels de biest dronken. De bevalling verliep heel voorspoedig voor zowel moeder als pups. De kleintjes, die overigens flinke geboortegewichten hadden, waren van meet af aan vocaal en actief. 

Yin en Yang

Hun achterhand was sterk, je zag onder hun nog natte vachtjes de spieren bewegen. Ze hadden volop energie, hun reis door het geboortekanaal was gemakkelijk en voorspoedig, daar hoefden ze niet van bij te komen (dat is ook wel eens anders!) Tijgerend en af en toe een schreeuw uitstotend, krioelden ze door de kist en tegen de volle boezem van hun moeder aan. Wat een mooi gezicht!

Zo klein, zo perfect

Toen ze alle acht geboren waren en het tijd was om de werpkist, nat van het vruchtwater, te verschonen, liet Keet ons duidelijk weten daar niet aan mee te willen werken. Gedurende het hele proces van voorweeën en bevallen, was ze coöperatief en aanhankelijk. Nu, met de grote schare kinders om haar heen, bleef ze liggen als een huis. 

Belly up!

Er was geen beweging in te krijgen. Haar blik sprak boekdelen: “Ik kan toch niet weg met al die kleintjes aan mijn borst?!” leek ze te zeggen. Toen we haar probeerden te motiveren door jachtlijn tevoorschijn te halen, liet ze zich pontificaal op haar zij zakken...

Acrobaatje in de dop

Er zat niets anders op dan even wachten. Keet verzonk tevreden snurkend, alsof ze een fluisterbootje was dat door het water gleed, in een diepe slaap. Daardoorheen klonken de tevreden kirrende en smakkende geluidjes van pasgeboren pups... 

Uitbuiken

Mooiere muziek bestaat er niet! Wat zijn we blij en dankbaar en opgelucht en HAPPY! met deze mooie bevalling van een prachtig nest. Moe en voldaan zaten we daar, kijkend naar onze geweldige Keetje en haar acht nieuwe Wishstones. 

Onder de indruk 

Keet was natuurlijk moe na deze lange dag en nacht, waarin zich een hele volksverhuizing in haar lichaam had voltrokken. Met wazige blik met vergrootte pupillen lag ze met haar pups in de werpkist. De indrukken en het ‘fysieke geweld’ van de bevalling, zag je in haar blik. Wat een kanjer!Maar na een uurtje of drie keek ze weer helder uit haar ogen en was onze vertrouwde evenwichtige Keet weer helemaal terug! Wijzelf waren nog een beetje wazig van een slapeloze nacht, maar vooral ‘high’ door het geluksgevoel dat dit wonder in ons losmaakte.

De gift!

Op Pernod’s welkoms-blaf na, was de  hele roedel al die uren muisstil en rustig gebleven. De dag na de bevalling waren alle hondjes nog moe en rustig; ook wanneer je niet bevalt en zelfs niet in de kamer van de bevalling aanwezig bent, krijg je er iets van mee, iets van dit wonder.

Netjes op een rijtje en op kleur

Met deze pups van Keetje en Pernod, beginnen we aan een nieuwe ronde. Het tweede Wishstone A-nest. Wat een prachtige start!

Happy Keetjes!




Sunday, 3 February 2019

Het zwarte schaap


Zes weken drachtig

Onze roedel bestaat uit labradors en een zwart schaap. Het schaap, dat is onze Keetje. 
Keetje is een bijzonder kind, van binnen en van buiten. Wat betreft de buitenkant;  ze heeft krullen. Haar vader Sailor en haar moeder LouLou hebben beiden een ras typische cq ‘normale’ labrador vacht, maar ze dragen alle twee het recessieve gen voor ‘lang’ haar. Bij drie van hun zes pups kwamen deze recessieve genen samen en meteen al bij de geboorte hadden deze drie pups een kroeskop en krulletjes all over. 

Keetje, 9 dagen oud

Kleine rasta-laabjes waren het. De rasta-look is gebleven en de krullen werden meer zichtbaar naarmate de pups groeiden.
Een echte labrador met een bijzonder voorkomen dus. Maar dan haar binnenkant; Keetje is zen vanaf haar geboorte. Keet ‘krijg je de pis niet lauw’ zoals dat heet. Ze is een oase van rust. Haar blik, haar houding, haar gedrag, alles is zen. Mensen denken vaak dat Keet een oude(re) labrador is, dat kregen we al te horen toen ze net een jaar was. Zelfs als pup had ze die wijze, serene rust over zich. Ze heeft ‘gewoon’ een oude ziel.


Pup met een oude ziel

En toch heeft onze krullebol ook haar wilde haren. Zodra we met de bladblazer of de tuinslang in de weer zijn, verandert ons makke schaapje in een brul aap. Helemaal wild wordt ze van die apparaten! Dan komt ze voor je staan, meestal op haar achterpoten, terwijl ze hese kreten uitstoot.

Zen

Je gelooft je ogen niet; de metamorfose zou niet groter kunnen zijn... Wild blaffend springt ze in het rond, ze is niet meer voor rede vatbaar en het houdt pas op wanneer de kraan uit is of de bladblazer opgeruimd. 


Zeven weken drachtig

Ze is niet boos, het is een vreemd soort enthousiasme dat dan over haar komt. Die voorliefde voor de tuinslang zat er al van pup af aan in. De sproeier moest in haar gezicht, als kleintje ging ze er gewoon voor zitten. Zelfs afgelopen zomer, toen het tropisch warm was, maakte ze zich zo druk wanneer we met de tuinslang en badjes in de tuin voor verkoeling zorgden. Het is even wel grappig, dat bazige uitgelaten woeste gedrag, vooral van onze rustige zen hond. Maar de grap gaat er snel af wanneer ze zo woest hees blaffend en springend tekeer gaat, vooral omdat iedereen in het dorp het ook moet horen...



Acht weken oud en weg van de spoeier

Ze wil maar een ding; je moet met de tuinslang recht in haar gezicht en bek richten. Dan hapt ze als een wilde naar het water, en springt ze iedereen die in haar buurt komt omver. Dan is er alleen nog die tuinslang, die waterstraal, al het andere vergeet ze.

Keet en haar moeder LouLou, 2015

Maar vorig jaar, toen ze een paar weken tevoren gedekt was, gebeurde er iets bijzonders. De bladblazer was aan en Keet zat op ons terras en keek dromerig uit over de tuin. De bladblazer deed haar niks! Ze werd geen brulaap! Ze leek wel een normale hond. Toen wisten wij het zeker: Keet was zwanger. Het moest wel; dit was zo a-typisch voor ons zwarte schaap!

Keet (zesde week van de dracht) en Sooph

Een paar weken daarna werd ze voor de eerste keer moeder. En nu is ze voor de tweede keer hoogzwanger. De tuinslang hebben we in het najaar niet gebruikt en de bladblazer bleef in de schuur liggen, maar we merkten al enkele dagen na de dekkingen in december dat ze veranderd was. Lodderig keek ze uit haar ogen en een beetje verdwaasd liep ze rond. Niet ‘zen’ maar gewoon van de wereld... Zwanger dus!

Biertje?

Haar dikke buiken enorme boezem zitten haar nu in de weg. Net als de andere nakomelingen van Cato (Keet is haar kleindochter), heeft ze een enorme melkfabriek ontwikkeld. Ze is nu meer een hangbuikzwijntje dan een schaap.
Soms, wanneer ze diep in slaap is, zien we een pup bewegen in haar buik onder haar krullen...

In haar favoriete pose

Onder het zand, hevig puffend en hijgend komt ze dan na een paar keer roepen pas naar binnen. Haar lichaam weet het: het is tijd, de bevalling is in aantocht. Natuurlijk is de puppie-kamer helemaal klaar voor de bevalling, natuurlijk gaat ze straks niet in een hol in de tuin bevallen, maar instinctief bereidt ons Keetje zich op haar eigen manier voor op wat gaat komen. Het is een bijzonder kind, ons zwarte schaap, een unicum, een collectors item.

Kus van Keetje