Special Delivery van Baguette!

Goudhaartje heeft weer zwarte babes!

Baguette is weer moeder! En natuurlijk is Louis weer de vader. Want Baguette heeft alleen maar kinderen met Louis. Ze weet niet beter dan dat haar babies zwart zijn. Als er een gele geboren zou worden, zou ze waarschijnlijk hoogst verbaasd zijn...

Voorweeen, hijgen hijgen...

Keetje, anderhalf en onwetend, sprong onbevangen een paar dagen terug zomaar pardoes de werpkist in. Dat was Baguette toch wat te gortig; Keet werd eruit gejaagd, maar behalve een opgekrulde bovenlip, was ons goudhaartje zacht en stil, zoals altijd.

Wachten wachten op de eerste perswee

Het was weer een geweldige bevalling, net zoals Baguette's vorige bevallingen dat ook waren. Baguette heeft alleen maar goede, makkelijke en snelle bevallingen gehad. En als moeder heeft zij weinig nodig; eigenlijk 'niks'. Ze is 'gewoon' heel gelukkig met babies. Ze huist in de puppiekamer, in de werpkist, op haar roze wolk. En die wolk blijft 8 weken lang of zoveel langer als er pups zijn.  Ze is een droomhond, een schatje en een top moeder.

Vol en vol verwachting...

Ze vindt het wel gezellig als je bij haar bent, of als de deuren open staan en ze vanuit de werpkist alles meekrijgt. Maar in feite is het allemaal bijzaak. Baguette heeft haar eigen pret. En ze straalt ervan.

Volleerde moeder; meteen aan de slag, de eerste pup

Ze gaat zo goed met haar energie en emotie om. Ze is zo zen. Voorafgaand aan de bevalling (ze ligt heel tevreden babietjes te maken), tijdens de toch zware voorbereidende fase van de bevalling, met weeën, en tijdens de bevalling zelf.

De eerste pup, voor het eerst aan de borst

Ook moeder Baguette heeft weer haar eigen signatuur, haar eigen manier van bevallen. De eerste zoon werd op de bank geboren. Zoals altijd verhuisde ze met haar eerste pup de werpkist in, om er vervolgens telkens uit te komen als de persweeën weer begonnen. Dan staat ons Baguette-kind op uit de werpkist waarin ze zelf geboren is, loopt richting de deur van de puppiekamer of naar ons, en werpt haar baby.

Ebony and Ivory

Piece of cake, zou je haast zeggen wanneer je haar ziet bevallen. Hoe anders kan het ook gaan... Maar ons zonnetje had weer een geweldige bevalling. Deze bevalling was de bekroning van haar 'carriere' als fokteef, als waanzinnige lieve en stoere moederhond. Wat een kracht en wat een drive. Samen, zij aan zij, perfect ingespeeld op elkaar, hebben wij nog een keer deze intieme en wonderbaarlijke uren samen gewerkt. En samen genoten.

Allemaal bijtanken

Alle zes op een rijtje

De bevalling is voorbij; moe, gelukkig en voldaan

Eerst beviel ze van 5 reutjes en daarna als toegift kwam er een teefje. Zes perfecte, sterke pups. Voor haar puppen is het ook zo fijn dat de bevalling vlot en probleemloos verloopt; ze hebben een prima reis naar buiten doorgemaakt! Stuk voor stuk drinken ze meteen gulzig en gretig aan moeders' borst.

ff in het mandje terwijl de werpkist wordt verschoond

Liefdevol, toegewijd en vakkundig is deze moeder. Ons frêle meisje is een power girl met zoveel vertrouwen en een perfecte mix van zelfstandigheid samenwerking. Haar grote zwarte ogen zijn tijdens de bevalling nog groter, haar snuitje nog zachter ogend. Het wonder is voelbaar.

Poetsen poetsen

Baguette is de enige moeder die vrijwel constant in de werpkist ligt met haar babies. De eerste twee weken kwam ze er alleen uit om naar buiten te gaan. Inmiddels ligt ze sporadisch ook even op de bank, maar bijna altijd ligt ze tussen haar puppen. En alle andere beesten die ze erin verzamelt. Ze is de koning te rijk; dat straalt ervan af...

Een bolletje liefde...

Er zijn in Baguette's nesten geen drink-sessies; de bar is gewoon altijd open. Soms ligt iedereen druk te drinken maar vaak hangen er maar een of twee pups aan haar tepels. Niemand hoeft te dringen, niemand hoeft te duwen; er is gewoon altijd wat te halen...

Schaars beeld: ff een minuutje voor mezelf...

En soms liggen ze gewoon met z'n allen te tukken; moeder, kids en knuffels. Vrediger dan dit krijg je het niet!

Every inch of you is perfect from the bottom to the top...

...met 1 adoptie kind...

Misschien is het juist omdat ze er altijd bij ligt, Baguette's kinderen zijn als jonge pups erg veeleisend. Wanneer mama zich, na een wandelingetje door de tuin weer tussen haar pups nestelt,  kunnen ze luidkeels protesteren. Want het heeft toch geen pas; zo'n moeder die even moet plassen! En dat terwijl Baguette zich daar haast de tijd niet gunt...

In de wolken met haar wolken van babies

Het verschil met haar halfzus Bibi, ook een toegewijde moeder, is dat Bibi duidelijk 'aan het werk' is Het is haar roeping die ze genietend draagt met heel veel verantwoordelijkheid. Er straalt naast geluk ook iets 'zwaars', heel serieus vanuit. Geen tijd, snel snel, terug naar mijn babies want ik moet voor ze zorgen. Niet Baguette. Licht als een veertje gaat ze, en haar verantwoordelijkheden lijken ook niets te wegen. Baguette danst, lichtvoetig en met haar hoofdje in een hele grote roze wolk. Hier wordt niet gewerkt, maar genoten, gefeest. Niet dat Bieb niet geniet; het is een nuance verschil. Het is die roze roze wolk die om Baguette hangt...

Happy mom op haar roze wolk!

Het is zo mooi, de bevalling, dit schouwspel in de werpkist; het is gewoon bijna 'droevig' dat dit de laatste keer is dat zij, dat wij, dat er Baguette-Louistjes zullen zijn. Maar we gaan nog zes weken heel erg genieten samen!

...van de zesde pup zie je alleen het voorpootje...

Ondertussen, in de woonkamer...

Kitchen Aid

Sophie (li) en Keetje, onze jongste keukenhulpjes zij aan zij

Wanneer je leeft met een roedel honden, doe je zelden iets alleen. Ze gaan mee op pad en in huis en tuin werken we meestal hand in poot. Sneller en functioneler gaat het daardoor meestal niet, maar leuk is het zeker en vaak ook verrassend. De honden geven aan elke klus een eigen draai. Ze laten je de gewoonste dingen soms vanuit een heel nieuw perspectief zien.

Het werkblad is voor handen, niet voor pootjes...

De koekjes voorraad is ernstig geslonken, er moet dus gebakken worden. Terwijl LouLou en haar pups vanachter het hekje meekijken, is het grootste deel van de roedel in de keuken verzameld, want wij gaan aan het werk!

Sous-chef Bibelot inspecteert de productie...

Ze hebben zich verwachtingsvol rondom mij verzameld en volgen elke beweging van mij met hun hoofd. Het hoofdje van onze 5 maanden oude Sophie zit vol rimpels. Denkrimpels, want voor haar is alles nog nieuw. 

"...maar dat mag toch niet, wat Bibi doet?!..." (Keet en Bisou)

Opwinding en ovenwarmte, Sophie hijgt ervan

Baguette blijft zoals altijd wat in de achterhoede, nat is haar plaats in de roedel en zij voelt zich daar goed bij. Wel heeft ze nu ze hoog zwanger is, wat extra trek, dus er lopen kwijl-draden uit haar bek... Bibi wil het liefste schouder aan schouder met mij aan het aanrecht staan, en de anderen versperren de weg. 

Hier waak ik

Maar juist in een drukke tijd als deze, met pups en veel pupbezoek, gaat het 'gewone leven' van de roedel hier ook door en genieten de honden van samen dingen doen. Dan maar wat obstakels in de keuken, the joy is in the journey!

Sophie heeft met het meel gespeeld... net als Keetje

Een en al aandacht voor de bakker en het deeg!

Ondertussen sla ik wat harder met de keuken kastjes, zo worden de kleintjes van LouLou en Hunter ook nog gesocialiseerd en entertained na een fijne dag buiten. Ze worden er niet anders van, maar vinden het tumult in de keuken wel interessant. Mama 'watertandt' vanuit de puppiekamer en hoopt ook op een stukje van het deeg...

Mmmm...

Bibi houdt de koekjes in de gaten!

De gewone dingen worden zo soms bijzonder, een avontuur van gewoonten en ontdekkingen samen met onze roedel. Ieder zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen inbreng. Zo is 'gewoon' niet gewoon maar een feestje, een moment samen!

Wishstone Hartediefjes

Eerste Picknick

Vandaag, regenachtig buiten, maar lekker warm en droog binnen, zijn de pups samen met LouLou voor het eerst op een uitstapje uit de werpkist geweest. Vandaag is hun 3 weken verjaardag en dat is een feestje waard!

Het was nog geen groot uitstapje, natuurlijk. Alles stap voor stap, voor de werpkist op een kleed.

De eerste slobber van het aller eerste papje

LouLou heeft nog volop melk, maar de kleintjes mogen daarnaast nu een papje. Heerlijke geitenmelk-vleespap. Niet te versmaden, en LouLou weet dat. Ze heeft het immers zelf ook gegeten als pupje in 2012. En ze heeft ruim een jaar geleden de restjes die haar eerste nestje pups overlieten, mogen opslobberen.

Lekker spul zeg

Maar hoe erg graag een labrador ook van eten houdt, een moeder houdt zich in; puppies eerst... Daar zat ze, aan de zijlijn van het rode picknick kleed. Van spanning en trek een beetje hijgend en watertandend. Maar ze zat daar en keek toe en ze had geen commando nodig om te blijven.

Geen tijd voor conversatie!

Het was anders wel een stressvol schouwspel voor LouLou, want haar zeven dikke dwergjes vielen massaal aan zodra ze een slobbertje geproefd hadden. Zou er wel wat overblijven?...  (Maar ik verbeeld me dat ze vooral vol trots keek naar hoe haar kleintjes deze eerste maaltijd uit een bord zo vakkundig soldaat maakten).

Voor het eerst met z'n allen rond een schaal ipv op een rijtje aan de borst

Dat zag er niet goed uit voor mams; de pap slonk snel en de pups verdrongen zich om de schaal...

Naast elkaar, over- en onder elkaar gaven ze het de volle 100%. Echte laabjes zijn het, dat staat vast.

Stilletjes samen smikkelen

De kleintjes staan en lopen, maar een beetje wankel is het nog wel. En die dikke buikjes vol pap maakten het voortbewegen nog wat wiebeliger.

Labrador pup of hangbuik zwijntje...

Sommigen gingen gewoon maar liggen. Hun dikke buikjes als kussentjes, hun bekjes nog onder de pap. En dat is het moment waarop de mams haar grande entree mag maken; om de restjes pap op te likken uit de schaal en van het kleed en natuurlijk van de smoeltjes van haar kleintjes.

Lieve MamaLou

LouLou gaat vakkundig en zorgvuldig te werk, de schaal kan weer de kast in en het kleedje is ook weer onberispelijk, de pups weer schoon. De meesten van haar kleine zwartjes zijn al in dromenland. Zachtjes leggen we de ronde dwergjes terug in de werpkist, waar ze kunnen bijkomen van deze grootse belevenis, dit avontuur.

Elk druppeltje pap wordt opgelikt

Ja, er is zelfs nog meer dan moedermelk, en straks komt er nog weer meer! The party has just begun. Op nog heel veel eet feestjes voor deze zeven, hun leven lang!

Uitbuiken

Geen Tijd!

 Jonge onderzoekers: ze stappen zo de werpkist uit!...

 LouLou heeft het druk, ze heeft geen tijd. Nergens voor, behalve dan voor haar babies. Dat zijn inmiddels al dikke buffeltjes, kleine dikke bolletjes liefde. Bolletjes die lopen, zij het waggelend. Staan, slapen, gretig de tepels zoeken en af en toe hartstochtelijk gillen. Dat heeft effect; de verwende bolletjes worden op hun wenken bediend: want bij elke kik die er uit de werpkist komt, gaat LouLou even kijken. Even snuffelen, wassen, of zogen. Daarom heeft ze verder ook geen tijd.

LouLou is enorm in haar nopjes, in de zevende hemel met haar zeven pups.

Het loopt ook op rolletjes; LouLou had minimale tijd nodig om van de bevalling te herstellen. 

Waar de meeste moeders de eerste week na de bevalling geen karkassen willen eten, maar liever gemalen vlees en bot, omdat het minder tijd kost en vooral minder energie, liet LouLou na enkele dagen al merken dat ze ook best een zalm wilde als diner. Gewoon zoals anders. Gewoon zoals de anderen. Alleen eet ze natuurlijk wel vaker per dag dan anders, een van de (noodzakelijke!) voorrechten van het moederschap!) LouLou loopt (af en toe nog letterlijk) over van melk en ze is zelfverzekerd en vol vertrouwen. LouLou geniet en it shows!

Voorzichtig, maar vol vertrouwen

Ze heeft ons eigenlijk niet eens nodig. Nou ja, wel om haar babies te bewonderen en teknuffelen, natuurlijk! En nageltjes knippen en dagelijks haar werpkist verschonen vindt ze ook prima (al houdt ze die zelf nagenoeg schoon, dit moedertje heeft de wind eronder!

Bolletje op 4 pootjes

Ze wil wel naar buiten, in de voortuin, voor haar sanitaire stops, en toen het nog zo warm was ook voor een kort verblijf in haar privé koude voetenbadje. Maar voor snuffelen en even lekker rondstruinen heeft ze geen tijd. Vaak zit ze al voor de voordeur voordat wij er erg in hebben. En mocht er toevallig een hond blaffen buiten ons hek, of iemand langslopen, of klinkt er geluid uit onze achtertuin, dan rent Loutie linea recta naar de deur en haar hele lichaamstaal vertelt ons dat die deur open moet, en wel NU! Want dan moet ze bij haar babies zijn. Meteen.

Op de drempel toch moe geworden...

Ze maakt geen zenuwachtige indruk; ze is niet onrustig of bang, maar haar nest kan niet onbemand zijn als er iets, wat dan ook, buiten het gewone gebeurt.

LouLou bedolven onder haar pups

Even was er een dilemma, een paar dagen na de bevalling; dan moeten alle moeders altijd graven. Ze verliezen dan nog wat oud bloed van de bevalling en dat roept instinctmatig op tot graven. Maar graven kost tijd en die tijd moest ze afknabbelen van bij haar pups zijn... Dat was duidelijk op twee benen hinken voor LouLou. Druk druk druk!

Puppie puzzel

Op interesse voor haar babies van de roedel zit ze beslist niet te wachten. Dit is weer een heel beschermende en self supporting moeder. Pernod staat dagelijks wel even stilletjes met zijn zwarte snuit tegen het raam van de puppiekamer. Wat daar gebeurt, wat daar voor iets spannends is, vindt hij enorm interessant. Maar helaas voor hem en de rest, de luxaflex zijn goed als dicht. Anders gaat Loutie op de bank staan en blaffen. ze wil geen pottenkijkers! Keetje, grote zus van deze zeven pups, draalt in het halletje voor de dichte deur van de puppiekamer. Not a chance! Not yet!

Kiekeboe!

De pups zijn van en voor LouLou en voor LouLou alleen! En gelukkig ook voor ons. En binnenkort komen er meer mensen-bezoekers. En dan, stapje voor stapje, zullen de pups steeds meer gedeeld worden met iedereen hier. En dan heeft Loutje ook weer eens tijd voor zichzelf, om appeltjes te zoeken in de tuin, of peren. Of om met de roedel weer eens van gedachten te wisselen. Maar zover is het beslist nog niet! Mama heeft een doel, een missie: Haar zeven dikke buffeltjes zo trots als een pauw koesteren, voeden, poetsen, bewonderen en beschermen. En dat is een dag-en-nachttaak, neem dat van ons aan! 

Ze lopen, kijken, horen, blaffen en toch zijn het nog echte babies!