Pretty in Purple

Cato heeft alles in de gaten, alles onder controle

Zaterdag was de 15e dag van de pups; de wishstone-mijlpaal. Terwijl ik de werpkist verschoonde en vergrootte (want de kleintjes zijn bijna aan het lopen), bivakkeerden Cato en Co op een matrasje in een zacht november  ochtend zonnetje. De laatste portretten met gesloten oogjes.

Pretty in Purple!

Kom maar dichtbij elkaar, dan zal ik een verhaaltje vertellen...

 Liefdes likken

Allemaal in diepe slaap verzonken

 Broertjes en zusjes

Wat worden ze groot

Tanken, Tukken en Tijgeren

Even kamperen want de werpkist wordt verschoond...

De werpkist is letterlijk en figuurlijk 'the hottest place to be' in ons huis. Met vloerverwarming onder het vetbed, een warmtelamp erboven en natuurlijk Cato's warme moederlijf, kunnen de pups niet anders dan rozig zijn. Soms liggen ze te puffen en een enkele keer echt te protesteren van de hitte. Dan maken ze klagende bozige kef-kreten. Dan moet ik de boel een beetje bijstellen. Vrijwel meteen liggen ze dan weer tevreden te slapen.

Slaapje op z'n zij

Ze zijn enorm gegroeid sinds hun geboorte, deze Acht van Cato. Ze heeft gelukkig veel melk en geen enkele last van de keizersnee. Trouw en punctueel is ze, moeder Cato. In en uit de werpkist gaat ze, en meestal wisselt ze ook nog per zij (zodat alle borsten worden leeggezogen). Een ervaren moeder die geen ervaring nodig had om dit vak goed uit te oefenen; een natuur talent, een oer moeder.
Zeer tevreden ligt ze tussen haar babies. Dat is echt een genot om te zien!

Alle 8 op een rij, dat regelt Cato zelf!

Vanaf de eerste avond tijgeren de pups door de werpkist; toen ik de eerste nacht tegen de opening van de werpkist aanlag met mijn matras (omdat ik het schuifdeurtje niet dicht wilde doen om te voorkomen dat Cato met keizersnee zou springen), tijgerde er zo een pup op mijn kussen. Zachte landing gelukkig en de kleine lag meteen weer tussen de anderen, maar zo bewegelijk zijn ze dus vanaf het eerste uur geweest. En gebleven.

Upside down

De hoeken van de werpkist zijn favoriete bestemmingen. En de kussen-rollen die in de werpkist liggen, zijn ook net als in ieder nest erg in trek. Je kunt er ook heerlijk onderste boven op hangen. Beetje stretchen, beetje dromen, tot je slaapt.  Buikjes omhoog alsof de warmtelamp de zon is, zien we ook veel.

Ik zweer het; zo gaan ze zelf liggen!

En soms hebben die buikjes donkere hickey's, echte zuigzoenen omdat een andere pup de buik van een broertje of zusje in een hongerige bui aanzag voor een tepel. Ik heb er trouwens ook alweer een, zo'n zuigzoen. In mijn hals, want ze sabbelen ook graag aan mijn vingers, lippen, hals... Het zijn passionele puppies!

5 dagen oud en zo perfect...

Ook Cato zit onder de zuigvlekken want de pups zuigen soms uit alle macht net naast een tepel (omdat alle tepels al bezet zijn). Als ik ze dan los probeer te trekken, hoor je echt "plop!" als het vacuum wordt opgeheven. Sterk zijn ze ook, Cato's kleintjes...

Beauty sleep

De pups proberen al af en toe op hun achterbenen te staan en strompelen dan een stapje of drie met hun buikjes van de grond. Tot ze weer omvallen. Maar er wordt geoefend en getraind met volle inzet!
Ook de oogjes beginnen te kieren. Het duurt niet lang meer en dan zijn de oogjes en oortjes open, en de tijgertjes verdwenen.

Familie Bolbuik buikt uit

We zijn hier met 10 volwassen labradors en er wordt hier veel gelopen, gezwommen, gespeeld en getraind. Maar nergens wordt zo hard gewerkt als in de werpkist. Nergens worden dagelijks zoveel stapjes gezet als daar. Ook al tijgeren ze nog, ook al tukken ze maar. Schijn bedriegt; wacht maar...

Cato: zo trots als een pauw. Een moeder met een missie

Cato pakt uit

Uitgepakt en geïnstalleerd...

Cato's bevalling had een lange aanloop. Of eigenlijk viel dat wel mee, maar ze was zo ontzettend dik, dat ik haar pups eerder verwacht had. En als je wacht op iets, duurt het lang.
Ze kon bijna niet meer gaan zitten, maar ze leek zelf helemaal geen last te hebben van haar volle buik.

Rond als een tonnetje, naast Ollie in het zonnetje

Ze huppelde gewoon door de lavendel, sprongetje erover, ging nog net zo lekker in de zeehonden-houding liggen met haar heupen gekanteld en haar achterbenen naar achteren. En haar graaf drift werd door haar heen en weer zwenkende melkklieren en dikke buik ook niet getemperd...

Voor-weeën...

... Voor-weeën

Cato was een bezig bijtje, ons ontzettende lieve hangbuik zwijntje. Druk met de voorbereidingen op haar bevalling en regelmatig een beetje besluiteloos op andere momenten. En besluiteloos is helemaal niet 'des Cato's'.

Samen

Ik heb enorm van haar genoten, wij allemaal! De roedel mocht tot op de dag van de bevalling in zijn geheel in de woonkamer bij haar. Ze was zo lief en zacht (qua uitdrukking en body language) en zoo bol en tot de rand gevuld. Een wonder in ons midden.

" Nog ff naar buiten, ja..."

En toen kwam het andere wonder; na veel gepuf en gehijg en honderd plasjes en evenveel steeds kleinere poepjes, zoals dat altijd gaat, kwamen de pers-weeën en daarmee de eerste pup. Een prachtige dochter. Meteen was Cato -weer- moeder. Het besluiteloze hangbuik zwijntje was du moment verdwenen. Daar lag mijn lieve geweldige Cato, haar baby te poetsen, te liefkozen, te zogen.

De eerste pup is er en een moeder

Klein dapper diertje

Er volgden nog 3 pups in drie uur. Ze kwamen niet allemaal even makkelijk. Maar de 5e zat echt vast. Zo vast, dat we uiteindelijk de al geboren pups in een kratje gepakt hebben, op een bedje met warme kruiken, en Cato meegenomen hebben voor een onvermijdelijke keizersnee. Niet wat je wil en stress voor ons allemaal. Maar Cato had rotsvast vertrouwen in me en stapte niet van harte de werpkist uit, maar toen heel co operatief de auto in, de praktijk in.

De eerste 4 zijn er

Toen ging alles heel snel. We hebben de fijnste dierenarts (Eva Wentzel, dierenartspraktijk DSA), die je je wensen kan. Niet alleen erg kundig en perfectionistisch, ook ontzettend liefdevol naar onze honden, en ons. Samen hebben we de overige 4 pups geboren helpen worden. Het was een intiem samenzijn, eigenlijk een verlengstuk van het eerste deel van de bevalling bij ons thuis. De pup die dwars zat, heeft het niet overleefd, wel kwamen er nog 4 prachtige pups ter wereld. Nadat ze drooggewreven en uitgezogen waren, mochten ze bij de 4 thuis geboren broer en zusjes de couveuse in. Daar werd druk gepiept en bewogen. Ze wilden naar de moederborst, maar moesten even geduld hebben tot Eva klaar was met Cato.

8 hongerige, onstuimige puppen

Samen tilden we Caat van de operatie tafel en met Joris en mij kwam ze langzaam bij op een warm matrasje. Eva zette de couveuse vol hongerige pups naast haar hoofd, en Cato stak haar snuit direct door de opening, snoof en was er weer helemaal.

"Raad 'ns hoeveel ik van je houd..."

De 8 pups aan haar borst, Cato tevreden zachtjes knorrend, wij om haar heen. Het was niet zoals ik het Cato en ons gewenst had; geen heerlijke thuisbevalling zonder complicaties. Maar het was goed om te voelen hoe mooi het nu ook was. En hoe een stressvolle en nare interruptie en ingreep toch zo goed kunnen uitpakken.
Het vertrouwen dat Cato van begin af aan in mij had, ook als ik moest helpen om een pup ter wereld te brengen, ook als het onprettig en spannend was. Cato was helemaal zen. Helemaal gericht op mij. Blindelings vertrouwen. Zo samen, zo 'een'. Onuitsprekelijk bijzonder.

Slaapfeestje

De eerste pup werd geboren om 12:10 's middags, en om 23:00 's avonds waren we weer thuis met de 8 babies en een trotse en beresterke moeder. Een kordate moeder (ondanks de narcose), die kort ervoor nog mijn besluiteloze hangbuik zwijntje was. En nog langer geleden de pup die we ophaalden bij Pieta van Dee. Een Fogel Hlara, die ik zo hoopte ooit te mogen opnemen. Onze Cato. Onze wereld hond.

Verzadigd

De puppie-geluidjes in de werpkist naast me, en Cato's rustige snurk. Daar lag ik, ons J-nest geboren, zoveel ervaringen en indrukken rijker. Vol adrenaline en geluk en een enorm respect voor Cato, onze Fogel Hlara Darling. En dat is ze!

Cato's ritueel vanaf de 2e dag na de bevalling...

Zwanger zwangerder zwangerst...

Hoogzwanger op zoek naar een hol (dag 57)

Het hol van Bieb was helemaal gerenoveerd, maar kennelijk voldeed het toch niet aan Cato's eisen. Geen tijd om bij de pakken neer te zitten; Cato gaat over op plan B. Toch maar een eigen hol graven dan. Na zorgvuldig verschillende mogelijkheden te hebben onderzocht, heeft Cato de goede plek. Helemaal achter in de tuin, onder de houtwal.
Leden van de roedel volgden haar op haar zoektocht. Sommigen begrepen wat er ging gebeuren, anderen hadden geen idee. Maar voor iedereen is duidelijk, dat Cato dit in haar eentje gaat doen. Kijken mag, meehelpen niet.

Cato (r) met dochter LouLou

Het graven valt niet mee, met zo'n enorme buik en dan ook nog de overvolle melkpaketten eronderaan.
Er klinkt gedempt gesteun en gezucht en wat grom-geluid vanuit het hol, gedempt door haar body die als een kurk op een fles het hol grotendeels afsluit.

Het is aanpoten geblazen...

Wanneer ze zich weer uit het hol gewerkt heeft, wordt er eerst flink met het hoofd geschud (onder het zand). Haar grote donkerbruine ogen kijken me vanuit een zandmasker aan. Ze monstert de progressie tevreden en gaat soms nog even terug voor wat aanpassingen.

... maar het wordt prachtig!

Bibi kijkt geinteresseerd en begrijpend toe. Plato, naast haar, is een groot vraagteken. Wat is dat? Waarom?? Wanneer Cato verder op in de tuin scharrelt, steekt Plato behoedzaam zijn hoofd in het hol. Het helpt niets; geen balletje, geen kong, geen stok zelfs; what's the big fuzz about?! Het leven heeft nog zoveel mysteries voor Plato!

Cato heeft een missie!

Hoewel de honden voorzichtig en omzichtig met Cato omgaan (rustig, wat afstand bewarend), laten we nu alleen nog een deel van de roedel gedoseerd samen met Cato, zowel in huis zowel als in de tuin. En degenen die niet mee mogen als Cato haar rondje door de tuin doet, volgen her every move met argusogen. Want dat ze bijzonder is, ontgaat niemand.

Cato, omringd door een deel van de roedel

Bibi (l) en LouLou (r) houden alles in de peiling

We voelen het allemaal; het wonder in ons midden. Cato lijkt zich er ook van bewust. Ze is in control, relaxed en goed voorbereid. Ze graaft, ze slaapt, ze eet. Ze ontvangt liefde van de roedel en geeft die ook terug. Hoogzwanger is zo bijzonder. Zo kwetsbaar en tegelijk zo sterk. Cato is zo 'zen'. Zo aanhankelijk, maar niet onzeker. Ze straalt zoveel vertrouwen uit, het ontroert me. Ze is ontwapenend, met haar lieve hoofd en die enorme romp.

Cato, 18 oktober 57e dag van de dracht

Ze ligt, in het zonnetje, op de bank, in de mandjes, onder de tafel. Ze ligt en ze slaapt. De pups in haar, het harde werken aan haar hol, het vergt allemaal veel energie. En er moet straks nog een top prestatie geleverd worden. Dus ze slaapt.
Wanneer ik mijn hand op haar buik leg, voel ik pups bewegen. Het wonder tastbaar. Zwanger, zwangerder, zwangerst.

Cato in vol ornaat

Zaterdag, 51e dag van de dracht

Er is veel gebeurd hier, de afgelopen weken. Kilo's aardappelen heeft de roedel van de gerooide akkers geschuimd, en evenveel appels en peren en hier en daar een sporadische walnoot zijn door hen verorberd. Het is weer oogsttijd.
Maar de enige die de afgelopen weken gestaag dikker geworden is, is Cato. En niet van appeltjes of aardappelen. Cato is dik van haar eigen vruchten, die van haar en Louis (Cover My Eyes Walkin' on the Moon). En het is bijna oogsttijd.

10 dagen na de dekkingen: "Neehee, niet hangerig; ik ben gewoon zwangerig!"

Eind augustus gingen we met haar naar de Lutte, net als vorig jaar toen Louis haar dekte. Dit keer hadden we een pup bij ons, Buck, van Bieb en Bonk. Hij bleef iets langer dan de rest, ontmoette zijn familieleden en... aanschouwde voor het eerst in zijn korte leven een dekking...

Cato met haar tongetje

Al binnen twee weken was Cato veranderd; ze sliep veel, liep traag en was net als de vorige 2 keren dat ze drachtig was, heel erg knuffelig. Ze slobbert altijd al graag een liefkozing over mijn gezicht, maar nu werd ze nog veel guller en ook de passie vonkte ervan af.

Een beetje verloren en besluiteloos, net buiten de roedel

En natuurlijk kreeg ze net als alle zwangeren meer trek, ze kon zichzelf niet in de hand houden en klom vanaf dag 10 na de dekkingen bij mij op schoot als we aten.  En zoiets doet Cato anders nooit. Regels zijn er om je aan te houden. Dat helpt Caat anderen ook wel eens onthouden (Bibi bijvoorbeeld...) De echo was dus niet heel verrassend, maar wel heel welkom! Puppies... CatoxLouis-tjes! Volle broertjes en zusjes van onze LouLou!! Jeeeh!!

Cato's zanderige snuit wordt door Bibi afgelikt.

Sinds afgelopen weekend is ze echt in een nieuwe fase beland; Ze loopt niet meer langzaam, ze schrijdt. Statig en zelfbewust. En opeens liep ze spiedend rond; bekijken waar ze haar hol het best kan gaan maken. Opties naast elkaar zetten. Uiteindelijk begon ze zondag met het renoveren van Bibi's kasteel met bijgebouwen. Best nog wat van te maken, vindt Cato. Beetje vervallen maar met wat inzet komt het wel goed. Bieb werd helemaal hyper toen ze zag dat Caat aan 'haar' hol bezig was. Bibi begon een enorm bewegelijke indianen dans rondom Cato, toen die met zanderige snuit en het puntje van haar tong uit haar bek, het terras weer opkwam. Hijgend, want dat graven gaat je niet in je koude kleren zitten met zo'n zwanger lijf!

Zanderig door de renovatie van Bieb's paleis

Tot zaterdag ging ze nog gewoon mee op de wandelingen, (wellis waar aangelijnd want ze ging nog voordat ze 3 weken drachtig was al zitten op het pad; "Nee hoor, ik heb genoeg gehad, ik krijg babies"...)Vorig jaar kreeg ik haar echt niet meer mee zonder riem, en daar heb ik van geleerd. Want madam moet natuurlijk wel in conditie blijven en als ze 6 weken niet wandelt, helpt dat niet mee.

Nooit iets met knuffels of ander speelgoed, behalve als ze erg zwanger is!

Maar nu mag ze gewoon korte stukjes met mij alleen. De roedel is te bewegelijk, te snel, te dynamisch. Caat heeft rust en ruimte nodig nu. Zoals dat hoort met hoog zwangeren. Vaak en kort, puur voor de sanitaire stop. Beetje snuffelen, beetje lodderig om zich heen kijken, en weer naar binnen. Slapen en/of dichtbij mij blijven.

Zo sterk, zo kwetsbaar

Onze Cato is een een lady, ze heeft adel. Ze weet hoe de dingen horen en ze houdt van etiquette. Maar naarmate de dracht vordert, neemt haar aristocratische uitstraling af. Er voor in de plaats komt iets lodderigs en besluiteloos. Alsof ze zich afvraagt waar ze nu belandt is, alsof ze problemen heeft met kiezen. Iets wat Cato normalitair helemaal vreemd is; Caat weet wat hoort, weet wat ze wil en wat ze niet wil en daarmee basta. Maar nu staat er een Catoteltje voor me dat graag bij de hand genomen wil worden. Ze houdt afstand van de roedel en de roedel van haar. De hormonen staan voor niets!

Onze aller liefste Catotel

Ze ligt nu te slapen op de bank, een beetje steunend. Morgen is ze precies 8 weken zwanger. Nog even!

Afgelopen weekend; dutje op de keukenvloer