1 op 11/11!

Lieve bij haar verjaardagskaars

Hoera! vandaag een jaar geleden zat ik net als nu in de puppie kamer, in de werpkist, met ons lieve Baguette-tje die voor de tweede keer moeder werd. Natuurlijk van dezelfde vader als de eerste keer. Want Baguette en Louis zijn verliefd. Dat was, in elk geval voor Baguette, liefde op het eerste gezicht en dat gaat nooit meer over want Baguette is honds trouw.

Papa Louis: Cover My Eyes Walkin' on the Moon

De hele nacht al had Baguette voorweeen en de hele nacht was ik dus wakker en bij haar. En in de vroege ochtend begon het wonder echt: een voor een leverde Baak ons prachtige pakketjes pup af. Vaak kwam ze even uit de werpkist omhoog, om haar baby goed aan mij te kunnen afleveren. Acht zwarte pupjes kwamen vlot ter wereld en wat was Baguette weer gelukkig met haar liefdes babies!

Lieve: Love is all around

We hebben enorme pret gehad met haar H-nest, dat na Oud en Nieuw uitvloog. En nu zijn deze acht alweer een jaar oud. We hebben door het jaar heen contact gehad met hun baasjes en ze zien groeien, letterlijk en figuurlijk. Ze zijn helemaal vervlochten met hun mensen en sommige pups hebben zelfs een viervoeter als roedel genoot. Eentje, Aziak, heeft zelfs een hele roedel waar ze naadloos in geinfiltreerd is.

Aziak duidelijk in haar element op haar brabantse grond

Het is ook niet heel bijzonder dat Aziak zo warm ontvangen werd door de overige laabs van de familie, het zijn per slot van rekening labradors. Maar misschien hielp ook mee, dat met de komst van Aziak, de hele roedel van brokken op vlees en vis gezet werd. Geen brokken menu meer, maar culinaire hoogstandjes voor carnivoren! Dat was het menu van Aziak en co hier op Wishstone namelijk. En met Aziak kwam dat menu mee naar Brabant.

Baasje gaat op reis en neemt mee: Aziak !

Baguette staat te popelen om weer moeder te worden, ze werd zelfs na 4 maanden gewoon weer loops toen Cato loops werd. Baguette draait elke ronde loopsheid mee... Maar ze moet nog even geduld   hebben, want nu was Cato echt aan de beurt...
We noemen onze Bakkie onder elkaar wel eens onze "babie-machine". Want babies vindt ze heeerlijk! Eerst lekker verzorgen en sterk maken, en dan heerlijk met ze spelen, zachtjes stoeien, speelgoed en knuffels afpakken en delen...

11/11 2012: Baguette en haar zojuist geboren H-nest

Vanmorgen kreeg Baguette, die zoals altijd vrolijk rondhuppelde met een knuffel in haar bek toen hier de dag begon, natuurlijk een extra dikke zoen, om haar te feliciteren met haar acht lieve kinderen uit haar tweede nestje. Grote, bijna uitgegroeide en goed opgevoede kanjers zijn het nu.

Dash

Dash, 7 maanden: "Kom je nog?!"

Ontwapenend, om van te smelten zo lief en trouw die

uitdrukking... (Dash)

Dash 'werkt' in een sieraden winkel in hartje Utrecht, aan de gracht waar ze als flinke pup ook eens is ingesprongen. Want ja, er zwommen zulke leuke eendjes in...
Samen met Baguette's dochter Joop heb ik een wijn cursus gevolgd, bij haar baasjes.

 Joop; Beauty, Brains and Dignity

Vakantie; een kluif, je nest-knuffel en je lievelingsmensen bij je;

dat is het goede leven!

En Joop werkt ook in de winkel en ik ga er mijn wijn kopen, dat begrijp je. Ik krijg natuurlijk het eerlijkste en oprechtste en zeker ook enthousiastste advies, van Joop. Maar vooral die onstuimige begroeting, met jammer kreetjes van herkenning, daar kan natuurlijk zelfs de lekkerste wijn niet tegen op!

Niets ontgaat Joop's oplettende oog

Kleine Sem

Sem werkt mee in de dierenwinkel van zijn baas. Drie middenstanders dus, in dit nest. Aziak woont samen met 3 andere labradors heerlijk buiten in Brabant.  Net als haar mams, zit ze graag op meubels die daar eigenlijk niet voor bedoeld zijn, en die door de andere laabs des huizes ook nooit als zodanig ingezet zijn. Koffie tafeltjes zijn prima krukjes, vindt Aziak.

Baloe vandaag: "Groot? Logisch; ik ben nu officieel geen pup meer!"

Baloe verliet zijn geboortegrond en alle laabs om te gaan wonen bij een Jack Russel. James is een gedistingeerde en volwassen heer en Baloe met zijn hoge knuffel gehalte en puppie-streken is een heel ander soort, letterlijk, maar het is een knusse boel bij hun thuis.

-

Jarige Baloe aan de bal

De bench; je kan erin, en je kan ernaast slapen! (Boris)

Boris is de enige hond in zijn roedel, maar hij boft weer met 4 kindertjes, de laatste is geboren nadat hij al bij de familie hoorde. Er is daar altijd wat te doen en de oudste dochter vertroetelde haar Borisje al als ze hier op bezoek kwamen; Boris onder een kleedje, en Boris vond het heerlijk, liet zich die aandacht lekker aanleunen.

Toen Boris nog Borisje was; ruim 3 maanden oud

Hoeraa?? O, 1 jaar, JA! (Boris 11/11 2013)

Lieve is jarig and she knows it!

Lieve en Lientje wonen in de buurt. Lieve in een energiek gezin en Lientje bij haar lievelingsmens die ook weer vrienden met honden heeft, zodat ze ook een honden-leven heeft! Kortom, pas 1 jaar oud en wat hebben ze - los van cursussen en zindelijkheidstraining- al enorm veel geleerd en gedaan. En wat zijn ze geliefd en vergroeid met hun thuizen.

Lientje, 10 maanden oud

Lientje, september 2013

Het volgen van hun levens vanuit de zijlijn, is een voorrecht voor ons. Baguette zou trots op haar kinderen zijn, als ze een mens was, en wij zijn dat absoluut. En op haar hun mensen families.

Baguette met haar 8 weken oude pups

Happy Birthday lieve Lieve, Joop, Lientje en Dash, Aziak, Baloe, Boris en Sem! We sturen jullie en jullie roedels heel veel liefs en de wens op nog heel veel gelukkige verjaardagen en prachtige avonturen!

Home made by Baguette

Middernacht 10/11 op 11/11 2012...

Pretty in Purple

Cato heeft alles in de gaten, alles onder controle

Zaterdag was de 15e dag van de pups; de wishstone-mijlpaal. Terwijl ik de werpkist verschoonde en vergrootte (want de kleintjes zijn bijna aan het lopen), bivakkeerden Cato en Co op een matrasje in een zacht november  ochtend zonnetje. De laatste portretten met gesloten oogjes.

Pretty in Purple!

Kom maar dichtbij elkaar, dan zal ik een verhaaltje vertellen...

 Liefdes likken

Allemaal in diepe slaap verzonken

 Broertjes en zusjes

Wat worden ze groot

Tanken, Tukken en Tijgeren

Even kamperen want de werpkist wordt verschoond...

De werpkist is letterlijk en figuurlijk 'the hottest place to be' in ons huis. Met vloerverwarming onder het vetbed, een warmtelamp erboven en natuurlijk Cato's warme moederlijf, kunnen de pups niet anders dan rozig zijn. Soms liggen ze te puffen en een enkele keer echt te protesteren van de hitte. Dan maken ze klagende bozige kef-kreten. Dan moet ik de boel een beetje bijstellen. Vrijwel meteen liggen ze dan weer tevreden te slapen.

Slaapje op z'n zij

Ze zijn enorm gegroeid sinds hun geboorte, deze Acht van Cato. Ze heeft gelukkig veel melk en geen enkele last van de keizersnee. Trouw en punctueel is ze, moeder Cato. In en uit de werpkist gaat ze, en meestal wisselt ze ook nog per zij (zodat alle borsten worden leeggezogen). Een ervaren moeder die geen ervaring nodig had om dit vak goed uit te oefenen; een natuur talent, een oer moeder.
Zeer tevreden ligt ze tussen haar babies. Dat is echt een genot om te zien!

Alle 8 op een rij, dat regelt Cato zelf!

Vanaf de eerste avond tijgeren de pups door de werpkist; toen ik de eerste nacht tegen de opening van de werpkist aanlag met mijn matras (omdat ik het schuifdeurtje niet dicht wilde doen om te voorkomen dat Cato met keizersnee zou springen), tijgerde er zo een pup op mijn kussen. Zachte landing gelukkig en de kleine lag meteen weer tussen de anderen, maar zo bewegelijk zijn ze dus vanaf het eerste uur geweest. En gebleven.

Upside down

De hoeken van de werpkist zijn favoriete bestemmingen. En de kussen-rollen die in de werpkist liggen, zijn ook net als in ieder nest erg in trek. Je kunt er ook heerlijk onderste boven op hangen. Beetje stretchen, beetje dromen, tot je slaapt.  Buikjes omhoog alsof de warmtelamp de zon is, zien we ook veel.

Ik zweer het; zo gaan ze zelf liggen!

En soms hebben die buikjes donkere hickey's, echte zuigzoenen omdat een andere pup de buik van een broertje of zusje in een hongerige bui aanzag voor een tepel. Ik heb er trouwens ook alweer een, zo'n zuigzoen. In mijn hals, want ze sabbelen ook graag aan mijn vingers, lippen, hals... Het zijn passionele puppies!

5 dagen oud en zo perfect...

Ook Cato zit onder de zuigvlekken want de pups zuigen soms uit alle macht net naast een tepel (omdat alle tepels al bezet zijn). Als ik ze dan los probeer te trekken, hoor je echt "plop!" als het vacuum wordt opgeheven. Sterk zijn ze ook, Cato's kleintjes...

Beauty sleep

De pups proberen al af en toe op hun achterbenen te staan en strompelen dan een stapje of drie met hun buikjes van de grond. Tot ze weer omvallen. Maar er wordt geoefend en getraind met volle inzet!
Ook de oogjes beginnen te kieren. Het duurt niet lang meer en dan zijn de oogjes en oortjes open, en de tijgertjes verdwenen.

Familie Bolbuik buikt uit

We zijn hier met 10 volwassen labradors en er wordt hier veel gelopen, gezwommen, gespeeld en getraind. Maar nergens wordt zo hard gewerkt als in de werpkist. Nergens worden dagelijks zoveel stapjes gezet als daar. Ook al tijgeren ze nog, ook al tukken ze maar. Schijn bedriegt; wacht maar...

Cato: zo trots als een pauw. Een moeder met een missie

Cato pakt uit

Uitgepakt en geïnstalleerd...

Cato's bevalling had een lange aanloop. Of eigenlijk viel dat wel mee, maar ze was zo ontzettend dik, dat ik haar pups eerder verwacht had. En als je wacht op iets, duurt het lang.
Ze kon bijna niet meer gaan zitten, maar ze leek zelf helemaal geen last te hebben van haar volle buik.

Rond als een tonnetje, naast Ollie in het zonnetje

Ze huppelde gewoon door de lavendel, sprongetje erover, ging nog net zo lekker in de zeehonden-houding liggen met haar heupen gekanteld en haar achterbenen naar achteren. En haar graaf drift werd door haar heen en weer zwenkende melkklieren en dikke buik ook niet getemperd...

Voor-weeën...

... Voor-weeën

Cato was een bezig bijtje, ons ontzettende lieve hangbuik zwijntje. Druk met de voorbereidingen op haar bevalling en regelmatig een beetje besluiteloos op andere momenten. En besluiteloos is helemaal niet 'des Cato's'.

Samen

Ik heb enorm van haar genoten, wij allemaal! De roedel mocht tot op de dag van de bevalling in zijn geheel in de woonkamer bij haar. Ze was zo lief en zacht (qua uitdrukking en body language) en zoo bol en tot de rand gevuld. Een wonder in ons midden.

" Nog ff naar buiten, ja..."

En toen kwam het andere wonder; na veel gepuf en gehijg en honderd plasjes en evenveel steeds kleinere poepjes, zoals dat altijd gaat, kwamen de pers-weeën en daarmee de eerste pup. Een prachtige dochter. Meteen was Cato -weer- moeder. Het besluiteloze hangbuik zwijntje was du moment verdwenen. Daar lag mijn lieve geweldige Cato, haar baby te poetsen, te liefkozen, te zogen.

De eerste pup is er en een moeder

Klein dapper diertje

Er volgden nog 3 pups in drie uur. Ze kwamen niet allemaal even makkelijk. Maar de 5e zat echt vast. Zo vast, dat we uiteindelijk de al geboren pups in een kratje gepakt hebben, op een bedje met warme kruiken, en Cato meegenomen hebben voor een onvermijdelijke keizersnee. Niet wat je wil en stress voor ons allemaal. Maar Cato had rotsvast vertrouwen in me en stapte niet van harte de werpkist uit, maar toen heel co operatief de auto in, de praktijk in.

De eerste 4 zijn er

Toen ging alles heel snel. We hebben de fijnste dierenarts (Eva Wentzel, dierenartspraktijk DSA), die je je wensen kan. Niet alleen erg kundig en perfectionistisch, ook ontzettend liefdevol naar onze honden, en ons. Samen hebben we de overige 4 pups geboren helpen worden. Het was een intiem samenzijn, eigenlijk een verlengstuk van het eerste deel van de bevalling bij ons thuis. De pup die dwars zat, heeft het niet overleefd, wel kwamen er nog 4 prachtige pups ter wereld. Nadat ze drooggewreven en uitgezogen waren, mochten ze bij de 4 thuis geboren broer en zusjes de couveuse in. Daar werd druk gepiept en bewogen. Ze wilden naar de moederborst, maar moesten even geduld hebben tot Eva klaar was met Cato.

8 hongerige, onstuimige puppen

Samen tilden we Caat van de operatie tafel en met Joris en mij kwam ze langzaam bij op een warm matrasje. Eva zette de couveuse vol hongerige pups naast haar hoofd, en Cato stak haar snuit direct door de opening, snoof en was er weer helemaal.

"Raad 'ns hoeveel ik van je houd..."

De 8 pups aan haar borst, Cato tevreden zachtjes knorrend, wij om haar heen. Het was niet zoals ik het Cato en ons gewenst had; geen heerlijke thuisbevalling zonder complicaties. Maar het was goed om te voelen hoe mooi het nu ook was. En hoe een stressvolle en nare interruptie en ingreep toch zo goed kunnen uitpakken.
Het vertrouwen dat Cato van begin af aan in mij had, ook als ik moest helpen om een pup ter wereld te brengen, ook als het onprettig en spannend was. Cato was helemaal zen. Helemaal gericht op mij. Blindelings vertrouwen. Zo samen, zo 'een'. Onuitsprekelijk bijzonder.

Slaapfeestje

De eerste pup werd geboren om 12:10 's middags, en om 23:00 's avonds waren we weer thuis met de 8 babies en een trotse en beresterke moeder. Een kordate moeder (ondanks de narcose), die kort ervoor nog mijn besluiteloze hangbuik zwijntje was. En nog langer geleden de pup die we ophaalden bij Pieta van Dee. Een Fogel Hlara, die ik zo hoopte ooit te mogen opnemen. Onze Cato. Onze wereld hond.

Verzadigd

De puppie-geluidjes in de werpkist naast me, en Cato's rustige snurk. Daar lag ik, ons J-nest geboren, zoveel ervaringen en indrukken rijker. Vol adrenaline en geluk en een enorm respect voor Cato, onze Fogel Hlara Darling. En dat is ze!

Cato's ritueel vanaf de 2e dag na de bevalling...