Over Afscheid nemen en Blijven

Bram en Knor

Bram en Knor waren mijn vrienden. Een jaar geleden kwamen ze naar Annerveenschekanaal. Een jaar mochten ze hier wonen, groeien van big naar volwassen varken. Ze hadden hun eigen terrein, een hok en een prachtig grasveld dat binnen een week of twee door hen was omgewroet tot modderpoel. Met grote toewijding werd het gras met hun neuzen bewerkt, tot hun terrein echt 'varken-proof' was. In regenachtige tijden was het een grote modderpoel. Met beter weer kon je op het droge zand met ze knuffelen zonder helemaal 'vermodderd' huiswaarts te keren.
Bram en Knor waren geweldig!
Een paaar dagen geleden zijn ze opgehaald voor de slacht. De modder ligt er onbewerkt en onbewoond troosteloos bij. Ik mis Bram en nog meer Knor. Ik voel me afgesneden.

Bram en Knor, net aangekomen in Annerveenschekanaal

Wanneer ik verdrietig was, ging ik naar Bram en Knor. Anders ook, maar wanneer ik niet helemaal lekker in mijn vel zat, klaarde mijn stemming altijd op tijdens een bezoekje aan hen.
"Brahham, Knohhor, waar zijn jullie???" riep ik altijd. Dan klonk er een enorm gestommel in hun hok, en vlogen ze er als champagne kurken uit de fles uit. Links kijken, rechts kijken; vanwaar kwam die roep? Ze zien niet veel, met die reuze oren voor hun ogen. Maar toch wisten ze met te vinden, tevreden knorrend kwamen ze in draf naar me toe. Bram eerst, want Bram was de dominante heer. Hij wilde iedereen voor zich alleen. Knor wist dat en als hij het eens vergat, kreeg hij op niet misverstane wijze van Bram te weten hoe het zat: Dreun!

Lieve Knor

Knor schikte zich in zijn lot en heeft al doende volgens mij al snel geleerd dat hij niet vergeten werd door ons mensen. Hij kreeg alleen nooit eerst. Niet de eerste aai, niet de eerste snack. Maar uiteindelijk had Bram vrij snel genoeg van de aandacht, als het eten op was. Dan ging hij rondstruinen of plassen (eindeloos duurde dat!). Knor en ik zagen onze kans en dan werd er geknuffeld, geaaid, gekriebeld. Onderwijl zei ik lieve woordjes en Knor knorde tevreden lieve knorretjes terug. Het was een echte conversatie; praten en luisteren, antwoorden. Knor ging dan tegen mijn been aanleunen, ging door zijn knieën, ging liggen en rolde op zijn rug of zij. Dan liet hij zijn been opzij zakken zodat ik zijn lies en zijn buik kon aaien. Net zoals onze hondjes dat doen. Wat konden wij samen genieten van die knuffel momenten.
Met zijn grote enorme lijf, dat zo 'hard' voelde als hij stond, was hij letterlijk en figuurlijk zo zacht en kwetsbaar en aandoenlijk ontroerend, zo aan mijn voeten, zachtjes knorrend. Zo precies als een huisdier. Zoveel overeenkomsten met onze honden.

Bram met zijn lieve oogjes

Deze week zijn Bram en Knor afgevoerd en geslacht. We wisten dat het ging gebeuren. Het was de afspraak met het dorp. Mensen eten varkens en veel varkens hebben een vreselijk leven. Niet Bram en Knor. Maar Bram en Knor waren onze varkens, onze vrienden. Onze huisdieren. Ze kenden me, ze kwamen naar me toe als ik hun naam riep. Huisdieren eet je niet op en doodt je niet voortijdig. Met je huisdieren leef je.

Bram vooraan, Knor wacht zijn beurt af...

Ze zijn weg. En ik ben verdrietig en kan het niet met ze delen. Ik ben niet goed in loslaten.
Gelukkig heb ik mijn honden. Ze voelen dat ik verdrietig ben. Vooral onze heel gevoelige en zorgzame LouLou en natuurlijk Jazz. Loutje is net zo oud als Bram en Knor. Toen de koddige roze-zwart bevlekte biggen hier hun intrede deden, was LouLou ook 12 weken oud. Tijd om goed te socialiseren en dat deed we, ook met Bram en Knor. Ze liep vrolijk door hun rennetje. Later kon dat niet meer; de inmiddels flink uitgegroeide varkens vonden haar nog steeds leuk en zij hen. Maar ze wilden haar telkens met hun neuzen omhoog duwen, net zoals ze de aarde omhoog werkten.

Piglet meets puppy (Bram meets Loulou)

En dat mocht niet van mij. Maar LouLou is tot deze week de enige van de roedel geweest die zich lekker voelde bij Bram en Knor. Jazz was op haar qui vive, ging blaffen. Tessel werd er ook zenuwachtig van. Cato vond het spannend, maar wilde zich niet laten kennen en keek dus non-stop de andere kant uit. Ze heeft van haar bezoek aan Bram en Knor vast een stijve nek over gehouden... Al snel was duidelijk dat ik met LouLou of alleen naar Bram en Knor zou gaan. Het was mijn uitje. Mijn onder onsje met de andere viervoeters aan wie ik mijn hart verpand heb.

Getting to know each other...

Mensen vragen mij altijd hoe ik 'dit' kan?? Fokken; pups hebben en ze laten gaan. Zelf, zo zeggen mensen mij geregeld, zouden ze het nooit kunnen. Ze zouden 'ze' (de pups) allemaal willen houden.
Soms, dat ligt helemaal aan de toon waarop het gezegd wordt, en de non-verbale communicatie die het gesproken woord ondersteunt, krijg ik het gevoel dat mensen denken dat zij meer gevoel hebben dan ik, dat ik harteloos ben.

Genieten in het zonnetje

Ik heb verdriet om Bram en Knor, die niet van mij waren. Wel een verrijking en essentieel deel in mijn leven het afgelopen jaar.
Ik heb geen verdriet om mijn pups die ik uitzwaai. Het verschil zit 'm hierin: van Bram en Knor ben ik afgesneden. Het is voorbij, over, vaarwel. Niets is minder waar met mijn pups.

Zo ontwapenend. Weerloos.

Mijn pups fok ik. Ik kies de genen. Mijn pups help ik geboren worden. Mijn pups geef ik met hun moeder, onze roedel en Joris en de fijne mensen die hier komen, hun basis. Die basis dragen ze hun leven lang mee. Ik zit 'in' mijn pups. Ik heb ze gevormd en ik heb de mensen gekozen die de pups verder zullen vormen. Het uitzwaaien van mijn pups is geen 'vaarwel', het is 'tot ziens'. Er is een lijntje, van twee kanten. Tussen mijn pup en hun thuizen. Soms hoor je veel van elkaar, soms minder. Maar het lijntje is er, en blijft, een heel honden leven lang. (Of langer).We kunnen fijne en verdrietige of moeilijke momenten delen. Ik houd van mijn pups, ook als ze 14 zijn. Het blijven 'mijn' pups. Ik heb hun mensen families gekozen (mensen kiezen zelf hun fokker, maar als fokker kies ik uit het aanbod mijn 'mensen'). 

Afscheid van Dino (Wishstone Ideal Husband)

Ik heb ooit gelezen dat het mooiste wat ouders hun kinderen mee kunnen geven, wortels en vleugels zijn. Wortels, een basis, vertrouwen liefde, van waaruit je kracht put, een leven lang. En vleugels, want ieder 'jong' moet uitvliegen, zijn eigen weg gaan. En dat kan je het beste, wanneer je een goede basis hebt. Ik geloof absoluut dat dit waar is. En ik geef mijn pups precies dat; wortels en vleugels.

Bibi's zoon Buck (Wishstone Icebreaker) klaar voor vertrek

Ik zwaai mijn pups met vertrouwen uit. Met een lach en soms ook een (inwendige) traan. Want natuurlijk is het moeilijk om zoiets van jezelf, zo dierbaar en kwetsbaar, te laten gaan. Maar pijn doet het niet, als je zeker weet dat je de goede mensen gekozen hebt voor je pup. Goede vleugels.. Er is vertrouwen en zorg en wederzijdse overlapping. Dankzij de door mij geselecteerde mensen kan ik doen wat ik heerlijk vind; Meerdere honden hebben, samen een roedel vormen. Kan ik mijn teven, de meesten in mijn handen geboren, behalve baby pup en volwassen hond, ook moeder zien worden, en met hen genieten van dat wonder dat moederschap en nieuw leven is. Zwangerschappen meemaken, de aanstaande moeders zien veranderen. Samen de bevalling en de zorg voor de pups dragen. Teamwork tussen mij en mijn hond. Dat is onbeschrijfelijk mooi en puur. Pups realiseren voor mensen die hen een geweldig leven gaan geven en er soms zelf eentje houden en oud zien worden.

Baguette bij de geboorte van haar H-nest

Ik kan zien wat er voortkomt uit de door mij gekozen combinaties, zowel qua persoonlijkheden als exterieur. Ik geniet van de ruim 8 weken dat de pups van 'mij' zijn. Mijn volkje, mijn fans. Ontroerend vind ik het elke keer weer om te zien hoezeer ik hun idool ben. De beste 2e, na mams natuurlijk.
Ik kan geen heel nest houden. Dat is niet eerlijk voor de pups. Zoals ik het doe, kan ik fokken en daar meestal ontzettend van genietenen gelukkig van worden. Met liefde en aandacht en met emotie, ja, maar dat is inherent aan werken met leven. Soms doet het onmetelijk pijn. Maar zoveel vaker is het onuitsprekelijk mooi.

Cato, tijdens de voorweeen van haar G-nest

Bram en Knor, ik houd voor altijd van jullie, brave lieve kanjers. Ik heb door jullie geleerd, als 'stadsmeisje', hoe geweldig varkens kunnen zijn. Kunnen zijn, ja, want ik wil geloven dat jullie heel heel bijzondere varkens waren. Dank jullie wel voor al je liefs en grappigs. En ook voor de blauwe nagel die ik nog van je heb, Knor, omdat je per ongeluk op mijn vinger beet ipv op het koekje. Ik heb nog een blauwe vinger van jou, en jij bent er niet meer.
Maar voor mij zijn en blijven jullie er. Ook al kregen jullie alleen wortels en geen vleugels.
En ooit, hoop ik, hebben wij onze Bram en Knor op onze eigen grond. Die oud mogen worden, heel oud en heel gelukkig met ons.

De basis

Afscheid nemen is zo divers. Vaarwel is moeizaam. Het is voor altijd. Dat vind ik onverteerbaar verdrietig. Tot ziens is mooi. Tot ziens is geen einde, het is happy parting met het vooruitzicht op many happy returns.
Bij mij en onze Wishstones is 'tot ziens' eigenlijk 'tot zoens', want mijn pups blijven mijn babies en ik zoen ze, knuffel ze, zing voor ze. Al zijn ze oud en krakkemikkig, ze herkennen mijn stem, voelen een 'oer'-gevoel, van ooit, toen, in Annerveenschekanaal. Van mij, van ons. Ik zit in mijn pups, en zij in mij. Wij zijn hun basis. In alle veranderingen in het leven van de Wishstone pup is hun oorsprong.
Tot zoens, tot zoens, tot zoens!

Bram

Groen als Gras!

 "Jeeeh! Buitenspelen!!"

Gegroeid, gechipt, geent, geweldig! Geen temperatuur checken, geen nachten waken, geen papjes, geen flesjes. Groot. Gewoon alleen maar heel erg genieten, 24/7.
Van de geluidjes, hun snuffel-neusjes, hun gesnurk. Van hun spel en hun liefde. Van de roedel die geniet met hen. Van een intens gelukkige moeder. Van zomer met Bibi's prachtige geweldige "I"-nest.
Want nog heel eventjes zijn ze helemaal 'van mij'!

Wij 

Spelen met tante Loutje

 

Mams Bieb en tante Baguette escorteren de pups

Ballen met Bakkie!

 Je zou het niet zeggen, maar onder de pups ligt LouLou

 Socialisatie met de grasmaaier olv LouLou

Melk en een kusje

 Bibi is een echte multi-task mams; zogen en tegelijk nog een plasje opruimen

 Zogen en ondertussen een oogje in het zeil

 On the move

 Kring gesprek

 Onderonsje (het lijkt wel logopedie...)

Wat een weelde. Allemaal gemaakt door Bibi!

 Tijd voor nog een slokje melk

 Er wordt gezongen; verzamelen dus!

... en dan gaan we onze mensen mams achterna, de ren in.

Dit tafereel herhaalt zich om de paar uur.

Plasjes en poepen op het gras, spelen, eten slapen. O ja, en knuffelen, veeeel knuffelen!

Allemaal de liefste!

"Huh?! Riep je mij?"

De pups groeien als kool en ontdekken steeds meer van ons huis en vooral  onze tuin. Het leven speelt zich met dit zomerse weer overdag buiten af, afwisselend in het puppen-rennetje en de grote ren. Tegels, gras, zand, struiken om in te schuilen en waterbadjes om verkoeling in te vinden. Alles wordt onderzocht. En nog eens.

Lekker loom lekker lui

Omdat ze groeien, krijgen al bekende speeltjes en bijvoorbeeld de omgedraaide mand, nieuwe dimensies. In plaats van eronder kunnen ze nu ook erop. De wereld verandert constant. En ze zien ook steeds meer; pluisjes die voorbij dansen door de lucht, een blaadje dat dwarrelt in de wind... Er op af! En de volgende ziet het puntje van de staar van z'n broertje...

Aktie foto: het dak gaat eraf!

Samen spelen is geweldig! Er wordt wat afgerend en gerollebold. Samenwerken of elkaar tegen werken. Alles wordt uitgeprobeerd en de rollen wisselen steeds. Sneaky proberen een pensstaafje ongemerkt alleen op te eten. Keffen en blaffen, snurken en tevreden brommen... Never a dull moment!

Stoeien

Verwend zijn ze, met alle aandacht van ons en de roedel en al het bezoek. Als ik binnen aan het koken of schoonmaken ben, hoor ik ze soms verontwaardigd keffen:"Waar blijf je nou?!?" En dan hebben ze hier ook nog zoveel roedelgenoten.

Janet wil niet in de ren met de pups, maar ze gaat wel steevast strak tegen het gaas van de puppie-ren aanliggen. Waar dan meteen ook pups neerstrijken hun lijven maken contact, maar er zit gaas tussen. Zo wil Janet van Bieb's babies genieten. Ze ademt diep en gelukzalig in en uit; lease babies!

 Time to move on...

Cato doet ongeveer het zelfde. Die parkeert zichzelf tegen de poort van de grote ren aan. Haar hoofd in het gras tegen het gaas. De pups gaan er steevast vlak naast liggen. En dan horen we Cato haast non stop zachtjes brommen... Maar ze kiest er zelf voor daar te liggen en ze doet het elke dag meerdere keren. Het is een tante bet, onze tante Cato...

Kop en staart

Iedereen geniet dus op zijn of haar eigen manier. Plato vindt de kleintjes afwisselend interessant en een beetje spannend (cq eng). Ollie laat het zich letterlijk aanleunen. Van tijd tot tijd kruipt er een Bibedotje tegen zijn oude lichaam aan en dan liggen de oudste en jongste heel vredig samen te slapen. De enige die stoicijns blijft blaffen en grommen wanneer een pup haar nadert, is Jazz. En zeg nou zelf; iemand moet die beestjes toch leren dat niet iedereen op hen zit te wachten zoals Baguette, Loutje en Bibi zelf? En al die anderen in haar roedel?!

Als haringen in een ton!

Ze moeten ook leren dat niet iedereen staat te springen wanneer ze ten tonele verschijnen! Gisteren hoorde ik Bibi voor het eerst zacht grommen naar de pups. Ze stond tussen hen in gekluisterd, al haar tepels ver in de dorstige tepels van haar 7 weken oude pups... En Bij die ene brom-grom bleef het. En ze zoogde lijdzaam door... Een typische labrador-moeder, 'gevangen' door haar zwerm pups, en omsingeld. En dat dan toestaan en lijdzaam accepteren.

Hoofdje koel houden

Bieb heeft sneetjes van de tandjes van haar sterke gulzige kinderen, die plus of min 6,5 kilo wegen. Ze hoeft niet meer te zogen. Maar ze doet het nog zeker 4 keer per dag en op de grote zwarte hoofden van haar stevige pups zie ik de melk druppels.

 Smiespel...

Stoer zijn ze, de pups van Bieb en Bonk, maar ook echt nog kleine babies. Na uitbundig spelen en verkennen, zoeken ze her en der verspreid in het zand of op het terras een plekje om lang en diep te slapen. Samen, boven op elkaar (zelfs in de hitte!), of juist een beetje afgezonderd. Alle indrukken moeten worden verwerkt, alle krachten aangevuld en ondertussen groeien ze ook nog hard. Pup zijn is topsport! Net als moeder zijn van acht.

Echt wel!

De chipper is geweest en ook de dierenarts. Allemaal gezond en prachtig verklaard en daar word ik als mensen-moeder behalve erg gelukkig en dankbaar, ook erg trots van. (Dat was ik toch al). Want we hebben hier weer een heerlijk en prachtig nest.

GAAP!

Natuurlijk zijn het ook weer echte knuffel-puppen. Daar ontkom je niet aan als  Wishstone pup! Op schoot, samen liggend in het gras, binnen op de bank... Er wordt wat af geknuffeld. Zachte brom en snuf geluidjes maken ze dan van plezier. Heerlijke blote buikjes, zachte snorrebaardjes (en scherpe nageltjes en tandjes...)

 You are my favorite pillow...

Dare to dream big...

Wanneer ik ga zingen, lopen ze weer als een zwerm achter me aan. Mijn zwarte zwerm, mijn fans. Net als de andere nestjes dat vanaf de zesde week doen. Erg handig wanneer ze naar bed moeten of even de andere ren in. Ze lopen gewoon met me mee, komen in de (geheel hermetisch omheinde) tuin uit alle hoeken en gaten. Hop huppel spring... Verzamelen! Ons mens roept.

Stoer!

In de puppen-ren lijken ze al zo groot. Zo bol, zoo veel hond. In de grote ren zie je alweer meer hoe klein ze toch nog zijn, en los in de tuin is het hier en daar nog echt "Alice in Wonderland". En wonders, dat zijn het. Acht stuks maar liefst en allemaal de liefste.

Bibedotje  Storm in Wonderland

The Nanny

LouLou, de perfecte nanny

Bibi heeft weken lang het alleen recht gehouden; deze acht zijn haar pups en dus haar zaak, en die van haar alleen. Vond Bibi. Maar inmiddels kan ze haar kinderen heel aardig delen met de anderen in haar roedel.

Tante Loutje met de kleintjes: lekker gek!

LouLou staat met stip voorop. Ze vindt de pups geweldig, ze is geweldig lief, zacht en voorzichtig met ze en ze vindt ze mateloos interessant. Daarbij is ze jong en dus nog nooit moeder geweest. Geen bedreiging in Bibi's ogen.

La vita e bella

Tante Lou (ze is Bibi's half zus) is dus steeds vaker de nanny. Soms gaat Bieb even zonnen of in haar grote hol liggen. Vaak ook, ligt Bieb er gewoon bij wanneer LouLou met de pups speelt.

Stoere jongen gaat recht op zijn doel af

Lou weet feilloos dat ze voorzichtig moet doen. En ze vindt alles, alles goed wat haar neefjes en nichtjes met haar doen. Inclusief in haar oren, wangen en staart bijten. Of haar poten. Of over haar heen lopen wanneer ze op de grond ligt. LouLou geniet.

Geheimpjes delen in het gras

Ze speelt, liefkoost, poetst en corrigeert de pups soms zacht met een brom. Ze houdt precies in de gaten wat er gebeurt; zitten de pups voor het eerst in de tobbe? Lou is erbij. Krijgen de acht hun foto sessie op tafel met Danoontjes? Lou staat vlak naast de tafel en poetst de Danone-toetjes schoon.

Bieb houdt een oogje in het zeil

En Bibi kijkt toe, van enige afstand. Niets ontgaat haar, en ze vindt het goed. LouLou voelt dat, en durft dus ruimte in te nemen. Nanny te zijn.
Soms werpt Loutje nog even een schalkse blik op Bieb: vindt die het echt OK? Tongetje uit haar bek, vragende blik. En dan een huppeltje zoals alleen Cato en haar kinderen die maken; "Ja, gelukkig, ik heb groen licht van mama Bieb. Ik mag!"

Finding LouLou...

Voor de pups is het ontzettend goed dat de roedel steeds meer contact met ze mag maken van Bibi. Zo wennen ze aan iedereen. En iedereen is anders en reageert anders. Wat LouLou en Baguette leuk vinden, vindt oma Rosie maar matig, om over Jazz en Cato maar te zwijgen. Tessel wil ook niet teveel polonaise en Plato vindt juist weer heel veel goed. Janet zoekt toenadering tot de pups, maar wil de omgang op haar voorwaarden. En Ollie is doof, dus hij communiceert pas als hij de pups ziet...

Oom Plato: platonische Zen

Aftasten dus voor de pups. Onderzoeken, proberen, bijstellen. Uitgenodigd worden of afgesnauwd. Alles daar tussen in moeten ze leren, zodat ze goed leren om te gaan met andere soortgenoten.

Er zijn nog veel knopen te ontrafelen, vraagstukken op te lossen...

Bij Bibi mag alles, zij corrigeert de pups (nog) niet. En het is wel noodzakelijk dat de pups in deze fase van hun leven leren dat hun positie steeds verandert al naar gelang degene waar ze mee te doen hebben.

Gezellig 'erbij': op schoot tijdens een spelletje "Kolonisten"

Bibi's pups zoeken zelf ook steeds meer contact, met de roedel en duidelijk met ons. Ze reageren al lang sterk op mijn stem en aanwezigheid, maar sinds de afgelopen week laten ze ook echt weten dat ze 'erbij' willen. Ze waren eerder vooral nog met elkaar en Bieb bezig. Hun wereld breidt zich dagelijks uit en dat zie je in veel gedrag terug.

... wet wet wet...

Vandaag hadden ze hun eerste bad in de watertobbe. Spannend, zo met hun hele lijfje in het 'koude' water. Hun pootjes gaan ervan wiebelen... Het stoeien wordt af en toe heftiger, het samen slapen en elkaar besnuffelen en likken gaat ook gewoon door. Ze genieten van elkaar en er komt steeds meer bij in hun wereld. Aan geluiden, aan sensaties, aan ons en de roedel. Het huis kennen ze op hun duimpje, niet zo gek met een moeder die zelf alle deuren open weet te maken (muv voordeur en achterdeur). Bieb is van mening dat als wij mensen door de deur kunnen, zij zich ook niet laat stoppen door en gesloten deur( ze is hierin gelukkig de uitzondering in de roedel!)

Oost West, naast m'n broer best! Bonding-time.

Ze opent de deuren heel 'sophisticated', haast menselijk. Soms vergeet ik dat even, zoals gisteravond. We zaten nog even met de roedel in de woonkamer, na een hele dag buiten. De pups en Bieb lagen in het halletje, op de koele tegelvloer. Dacht ik. Omdat ik even iets ging halen, ontdekte ik de lege hal. Weg moeder, weg pups. de deur naar de bijkeuken stond wijd open, en daar vond ik nog een verdwaalde pup, ontspannen snurkend. De rest vond ik samen met hun mams, heel tevreden, op de veranda...
Een mams die zich niet door dichte deuren laat tegen houden, met een dito nest. Zo wordt de wereld van Bieb's I-nest steeds wijder!

... gelukkig heeft de dogloo geen deur; tis al zo al krapjes!