Van walrus naar mini-laab

De tweede en derde week is de melkproductie op z'n top

Het gaat razend snel en heel erg goed hier. Van elke dag is wel een blog te schrijven en foto's zijn er ook in overvloed. Maar tijd, nee, tijd is er niet.
Je knippert met je ogen en ze zijn al weer veranderd, de pups. Van kleine babies werden het walrussen en nu zijn het sinds een dag of twee echt hondjes. Mini hondjes.

The Beatles zongen het:"I'm a walrus"

Mini laabjes

De pups zijn gaan staan en lopen, de tandjes zijn door, ze horen en ze blaffen en er wordt al voorzichtig wat gestoeid. Behalve melk van Bibi hebben ze ook al flesjes pap gehad en sinds twee dagen eten ze vleespap uit schaaltjes. Dat gaat niet vanzelf; "Gek spul." "Moet ik nou aan het randje van de schaal sabbelen?" Er is veel geduld van mijn kant voor nodig, vooral met acht pups. Hoewel het ook erg leuk is om ze te zien ontdekken. Graag willen ze er met beide voorpootjes in. Of alle pootjes. Soms griezelen ze van het nieuwe gevoel, vast spul in plaats van vloeibaar. Maar ze leren snel en in twee dagen hebben ze het door.

"Huh, wa's dat?" Bieb wilde ook ff snuffelen aan die fles

Poepen en plassen kunnen ze zelf, maar moeder Bieb ruimt nog alles op. De pups krijgen de kans niet om de werpkist vies te maken want Biep ruikt alles meteen, ook wanneer ze buiten de werpkist ligt te 'slapen'. Ze is meteen weer op de been en poetst alles en iedereen geduldig en vakkundig schoon. De pups maken elke keer van deze gelegenheid gebruik om direct met z'n allen aan mams' boezem te gaan hangen. Op hun achterpoten. Slobber slobber smak smak...

Multi functioneel: poet-ster en voed-ster in een!

Het 'pap-tijdperk' is aangebroken. Voor moeders is dat een feestje, want hier geldt de regel dat elk papbakje door de mams mag worden schoongelikt. Dat doet elke moeder keurig, zo ook Bieb. De schaaltjes zouden zo de kast weer in kunnen...

Dromerig, maar ze houdt een oogje in het zeil

Het blijft niet bij de schaaltjes. ook de smoeltjes en hier en daar een voorpootje dat per ongeluk ook in de pap beland is, worden heel zorgvuldig schoongelikt. Bibi lust er wel pap van.
Oude lieve Ollie trouwens ook; hij is dol op papjes en geitenmelk. Hij wacht op gepaste afstand, hoofd scheef, laag kwispelend. Natuurlijk mag hij ook kommetjes en lepels aflikken. Zijn grijze baardje groeit dan. En dat likt Bieb dan weer niet schoon...

Zodra er pap gemaakt wordt, komt Ollie in de benen

Bibi zoogt ook nog geregeld, maar niet meer zo lang en niet zo vaak als eerder. De pups zijn ook lang niet meer altijd aan het drinken, ze liggen ook graag gezellig tegen mams aan, knabbelen aan haar oor, of slaan hun pootjes uit naar haar lippen. Mams is meer dan een melk machine!

Interactie, 2 juli 2013

Bieb kan ook heerlijk tussen haar pups liggen, op haar rug of juist plat op haar buik, heupen naar achteren gekanteld. De kleintjes dartelen om haar heen. Quality time, dat zie je zo!
Wanneer ik 's nachts even kom kijken, tref ik ze vaak zo aan.

Pyama party

Maar Bibi heeft nu ook weer wat meer tijd voor andere dingen, en duidelijk ook al iets meer ruimte voor het leven naast haar babies. De kuilen partij wordt dagelijks nog even bezocht. Soms bijgewerkt, soms ligt ze er tevreden even alleen te zijn. (Er mag nog steeds geen andere hond in de buurt van haar kuilen paleis komen).

Plato, bescheiden verscholen in een hoekje van de hal:

"Is het zo OK voor je, Bieb?"

Ze gaat mee op de wandelingen en vindt dat ook fijn, maar ze houdt zich nog heel afzijdig van de roedel. Dat doen alle moeders in deze fase. Maar Bibi bescherment haar pups wel meer dan sommige moeders; er mag door de andere (gepensioneerde/aanstaande) moeders (Cato, Baguette, Janet, LouLou) niet op de veranda (voor de ramen van de puppiekamer) gestaan worden!

Jazz, geduldig bij het raam van de puppiekamer

Jazz mag wel naar binnen kijken. Ollie en Plato en Tessel worden zelfs wel in de puppiekamer gedoogt, maar ze voelen duidelijk dat ze heel voorzichtig moeten zijn...
Bieb heeft ook weer tijd voor kunstjes...

Knappe Bibi... Ga maar!

De puppiekamer en de hal zijn Bibi's domein. Maar straks mag het I-nest ook naar buiten. Als Bieb dat goed vindt... Als de anderen naar haar pups mogen kijken, en misschien ook wel snuffelen, en met ze spelen... Het is nog toekomst muziek, en Bieb is nog helemaal niet zover om haar pups te delen met de roedel. Maar ik zei het al: de veranderingen volgen elkaar hier in een razend tempo op. Nog een paar keer knipperen met m'n ogen, waarschijnlijk!

Pup aan de fles!

Kraambezoek

Nu deelt ze haar babies fantastisch lief en vol vertrouwen met de grote en kleine mensen die haar en haar pups komen bekijken, knuffelen, flesjes en pap voeden.

Moeder Bibi: alert en vol vertrouwen 

Bibedotjes

Breakfast in bed

Wat gaat het hard hier! Het hele tere is ervan af; de pups worden lekker stevig en bol. Sinds gisteren zijn de oogjes aan het open gaan. Inimitable was de eerste; die keek ons gisteren al diepzinnig aan met haar twee kraaloogjes. 

Inimitable - dat zie je zo!

Sommige anderen hadden hele kleine spleetjes, of 1 oogje half open en de andere nog dicht. En zeker de helft van de pups hebben nu nog beide oogjes bijna dicht. Maar niet meer voor lang!

Ondertussen houdt Bieb haar pups super schoon

Behalve de dagelijkse gewichtstoename en de oogjes, is ook de motoriek in vollen ontwikkeling. Het 'crawlen' door de werpkist, wat ze in het begin deden, werd tijgeren en nu komen ze regelmatig al een paar pasjes ('strompeltjes' is een beter woord) omhoog van de grond. Er wordt dus hard geoefend!

Verzot op Bibelot

Ondertussen wordt er natuurlijk ook veel gedronken. En daar moet je niet te licht over denken, dat is topsport voor moeder en kind! De pups happen flink in de tepels, en je hoort ze gulzig slikken. Ondertussen masseren ze met ferme bewegingen de borst, om de melkklieren te stimuleren. Daarnaast moet je als pup in een nest van 8 ook altijd heel hard je best doen om de tepel, die je bemachtigd hebt, ook te behouden... Er zijn kapers op de kust; meestal zijn twee pups 'tiet-loos' en die zijn dus naarstig op zoek om een broertje of zusje van een tepel te beroven.

Van voeden en gevoed worden wordt je moe 

Die kruipen dan helemaal 'tegen het verkeer in' dwars door de aanliggende pups heen. Die worden daar niet blij van, verliezen soms de tepel door het gedrang.

 Hier even een mannen vergadering...

Dan klinkt er een alarmerend gepiep, geproduceerd door de pup met de tepel, en de belager maakt ook geluid, terwijl hij of zij met het hoofdje zo hard mogelijk tegen de drinkende pup duwt.

Bibi laat al dit geweld ontspannen over zich heen komen. Ze snuffelt aan haar babies, wie moet er plassen of poepen, wie moet er schoon gemaakt worden??

Ontspanning na inspanning: net het buikje vol gedronken 

Er wordt tijdens het voeden ook veel geliefkoosd. Volop socialisatie dus! Wie z'n buikje vol gedronken heeft, laat zich van de tepel afrollen en vindt ergens een lekker plekje om voldaan bij te komen van alle inspanningen. Zo wordt het aan de borst na een minuut of 10 rustiger. En vaak ook komen de vol gedronken pups toch nog even een slokje halen, want de bar is niet constant open, dus je moet het ijzer smeden als het heet is!

"Lekker lui? Nee hoor, ik groei dagelijks en mijn zenuwstelsel ontwikkelt zich ook razendsnel!" 

Horen doen de pups nog niet. Maar moeder Bibi spitst haar oren voor alle 8. Een piepje? Kop gaat omhoog. Ze weegt zichtbaar af of ze iets moet doen nav het alarm, of dat het gewoon een geluid is, en geen alarm. Als moeder weet ze dat precies. Onvermoeibaar is ze; ligt ze net lekker bij te komen van het zogen, met al haar lepels nat en plakkerig van de kleintjes, is er alweer een piepje. Ze kan heel ontspannen blijven liggen, maar als ze de indruk heeft dat ze moet gaan kijken, is ze meteen weer in de benen.

Night-cap; Bieb en ik zijn om de 2 uur in de weer, 24/7

Bij mooi weer, ligt ze af en toe even buiten bij haar 3 kuilen. Onder de struiken. En o wee als je Cato, Janet, Baguette of LouLou bent en erlangs loopt, grrrbrrr! Dat is haar domein en het is very very private!!!

Bibi @ her Castle

Omdat ze natuurlijk voornamelijk in de puppie-kamer is, heeft ze daar ook een 'hol' gemaakt. Net als alle moeders die er voor haar een nest hadden; de bank wordt van de muur geduwd, zodat een smalle 'gang' ontstaat. Daar wordt dan aan de houten vloer gekrabbeld en ook de muur zit vol met sporen van nagels/krabben van de kersverse moeders. Alsof ze het samen op een moeders voor moeders kransje bespreken; ze doen het allemaal en allemaal op dezelfde wijze. Bij gebrek aan dat kasteel buiten, is het in dat 'provisorische' huis-hol ook best goed toeven, vindt Bieb. Een moeder heeft ook recht op een beetje tijd en ruimte voor zichzelf... Al is het dan maar een heel klein beetje tijd. Want het moederhart is groot en onvermoeibaar. Maar ook trots! Zo trots als een pauw is onze Bibi, ze loopt als het ware boven de grond, naast haar denkbeeldige schoenen. Ze is groter dan iedereen (en dat voelen de andere honden duidelijk aan. Zelfs Jazz loopt voorzichtig met een boog om Bibi heen...) Ze zweeft, op haar roze moeder-wolk. En daarom kan ze het allemaal aan, 24/7. Een feestje!

Vandaag (22 juni 2013)

Bibi's Kado

Zondag, 9 juni. Alle pups zijn geboren en drinken terwijl Bibi rust

Precies een week geleden begon het. Bibi's bevalling kondigde zich zaterdagmiddag 8 juni aan. Een dag eerder was ze heftig begonnen met graven in de tuin. Zaterdagochtend was ze daar ook non-stop mee bezig. Heftig hijgend en puffend, niet verwonderlijk want ze had een dikke buik en een volle boezem. Het hol moest af. Er was geen tijd te verliezen. En Bibi maakte natuurlijk geen gewoon hol! Het werd een soort burcht van 3 enorme aan elkaar grenzende kuilen. In elke kuil verdween ze vrijwel helemaal.

Bibi's Project: haar 3-kamer kasteel in onze tuin

Het was niet de bedoeling dat anderen dan ik kwamen kijken, laat staan meehelpen... LouLou had het even niet begrepen. Die dacht: "Leuk, samen graven." Nee dus. Met een niet misverstane grom werd ze verdreven.

Bibi heeft voor-weeën en Plato steunt haar. Met panda.

De kuil was nogal lastig bereikbaar voor twee-benigen zoals ik, en geheel aan het oog onttrokken door dicht struikgewas. Dus na de middag hield ik Bieb binnen, zodat ik een oogje op haar kon houden. Bieb was zelf al naar Plato toegegaan; die had ze nodig, kennelijk. Dus de ietwat beduusde Plato hield Bieb gezelschap terwijl ze voor-weeën had en, bij gebrek aan beter, maar in haar mandje groef.

Graven in de mand

's Avonds, rond elven, was daar de eerste pup. En met deze eerste dochter werd moeder Bibi geboren. We zagen het gebeuren. Zo blij, een beetje verrast ook, was ze, toen ze haar baby zag en besnuffelde. Een onmeetbare tederheid straalde ze uit, terwijl ze haar wang vlak naast de pup op het vetbed duwde en zich zo klein mogelijk maakte naast haar in de werpkist. Met haar grote - en ook nog flink gevulde -lijf.

De eerste pup. Meteen moeder.

De geboorte ven de eerste pup kostte veel tijd en zorgde ook voor wat verwarring bij Bibi. Wel had ze van het begin af aan een rotsvast vertrouwen in mij en Joris. Ontroerend. Nu ze wist wat er met haar gebeurde en hoe dat moest, zette Bieb de zeven die volgden als een ervaren moeder op de wereld; helemaal 'in control', in perfecte harmonie met haar weeen, in perfecte samenwerking met ons.

Contrast

Een droom bevalling was het. Zo wens je het, zo is het zo het aller aller mooiste wat je mee kan maken, samen door kan maken. Zo intiem. Zo puur. Hond en mens zo dichtbij elkaar, samen.

Te paard op de otters-taart

Bieb bevalt niet in de werpkist; zij heeft de bank als kraambed bedacht. Snel dus dikke vetbedden over de bank gelegd en Bieb's wil geschiede. De pups worden verzameld in de warme werpkist, en tussentijds uitvoerig door haar schoongelikt, gestimuleerd en gezoogd. Maar dan komt er weer een wee, en moet Bieb naar haar bank...

Nog geen dag oud

Ook wanneer de bevalling voorbij is, laat Bieb zien dat ze een echte moeder is. Haar grote lijf rolt ze zo klein mogelijk op in de werpkist, voorzichtig om geen pup te raken. Dan ligt ze te zogen, tot niemand meer drinkt, iedereen slaapt of voldane geluidjes mummelt. De vloer van de werpkist is verwarmd en er hangt ook nog een warmtelamp boven. Bibi trotseert de warmte, hijgend, puffend en intens gelukkig en tevreden ligt ze daar tussen haar kroost.

Bloedje heet daar... Afkoelen onder natte handdoeken

Om half 5 's nachts is de werpkist gevuld met 8 kleine Bibelotjes en 1 grote. De wasmachine draait de eerste lading handdoeken waarmee de pups zijn drooggewreven, het kraambed is weer gewoon 'de bank' en mijn matrasje is gespreid in de puppiekamer.

 Goede drinkers, geduldige voedster

Mijn kleine Bibelotje is moeder. Wat heeft ze het fantastisch gedaan, precies zoals ik dat van haar verwachtte. De dekking deed ze al zo stoer. De dracht. De bouw van haar 'hol' in de tuin. De bevalling.

Twee en een half jaar geleden werd Bibi hier geboren. De eerst geborene van Rosie's en Louis' C-nest. Ook zij werd niet in de werpkist geboren, maar op de bank, de andere bank, in onze woonkamer. Daar haalde ik haar uit haar vruchtzak, onze Cassandra Rose. Mijn stoere, dappere Bibelot.

Nog geen 24 uur moeder maar helemaal in haar element.

Gelukkige, ontspannen Bieb.

Nu heb ik de vruchtzakken van haar kinderen geopend. Soms beleef je wonderen. Soms klopt alles.

De puppiekamer is warm en Bibi snurkt, de pupjes smakken. Ik voel geen vermoeidheid, ik tintel van geluk.

Bibi, net uit de vruchtzak, aan moeder Rosie's borst

1 november 2010

Over massief eiken en flexibiliteit

De roedel. Op ons terras.

Een paar weken geleden hebben we een nieuwe vloer in de woonkamer gelegd. Massief eiken, stevige, stroeve brede planken waar de honden goed op kunnen lopen.

Natuurlijk deden we dit een paar weken geleden; met een teef in de tweede helft van haar dracht gaan we geen toeters en bellen uithalen in en om het huis.

Joris had twee dagen vrij genomen en met mijn vader hebben we 3 dagen hard gewerkt. Gelukkig was het stralend weer!

Eerst moest er natuurlijk gepakt worden; dat had ik al van te voren gedaan. Alle boeken in heel veel dozen. De roedel vroeg zich af wat ik aan het doen was, en waarom. LouLou en Bibi assisteerden mij. Loutje kroop zelfs in wat verhuisdozen om ze te inspecteren. Denk ik.

Het inpakken en versjouwen van alle dozen naar de 'meidenkamer' alarmeerde Janet enigszins... Dit is uiteraard anders dan anders. En 'anders' moet je altijd zorgvuldig in de gaten houden.Waar gaat dat heen? En wij?? Maar de echte stress begon voor Janet toen we de meubels uit de kamer verplaatsten naar de puppiekamer. Ze liep mee, heen en weer tussen de woonkamer en puppiekamer. 

Een bank paste er niet meer bij, die werd dus in onze hal gestald. Dat klopte helemaal niet, vond Janet. Snuffel snuffel, steeds opkijkend naar ons. Ze zat er bovenop.

Bieb (li) en halfbroer Plato:

"Ja, wij liggen precies hetzelfde, want wij zijn 3/4 broer en zus"

De rest van de roedel geloofde het wel. Ze verbleven buiten, op het gras of het terras. Het was prachtig weer en we waren allemaal bij elkaar; niets om je zorgen over te maken dus. 

Tessel (li) en Jazz (erachter heeft hoofdje van LouLou)

Toen de woonkamer leeg was en de oude vloer eruit, was er opeens genoeg tijd over om de muren te witten. Janet vond het allemaal best, zolang ze er boven opzat... onze lieve zorgen-mams...

Janet, ons 'wakend oog', onze opper-moeder

Twee avonden moesten we 'kamperen'; de keuken en ons halletje waren onze leefruimte. Veel mandjes her en der, en natuurlijk een bank; no problem!

Onze hal. With dogsz and people.

Het was gewoon extra gezellig, zoals dat hoort, bij kamperen. Samen koken (als altijd), samen loungen,samen alles... En vroeg naar bed, want buiten was het nog veel te fris en donker voor 'a camping night out'...

Samen koken...

Cato ligt 's morgens graag op de bank. Op de 3-zits bank, wel te verstaan. Cato is een dame van gewoontes. Dus ze stond 's morgens voor de keukendeur naar de woonkamer. Om op 'haar' bank te mijmeren over de dag, turend in het kanaal. Maar wat nu? Dat mens hield de deur dicht! Stil stond ze daar te wachten. Geduldig, in eerste instantie. Dat leverde niets op, dus 10 minuten later opnieuw proberen. Kijken of het mens het nu wel begrijpen zou. Nee dus. Na 5 minuten wachten, geduldig/stoicijns met haar snuit tegen de deur, keert ze weer om. Dan heeft ze door dat het niets wordt. Haar zitje op de 'Grote Bank', uitkijkend over het kanaal.

Ze stemt in; het wordt de kleine bank. Zonder uitzicht, zonder kuil in het midden. Het is anders. En de twee zits bank ligt eigenlijk ook heel lekker...

Gelukkig voor Ollie; zijn 'huis' blijft gewoon staan waar het stond; in de keuken

Het is extra gezellig en extra samen. Het is een soort van camperen. Een avontuur. De vloer is weg, en er komt een nieuwe vloer.

Gelukkig biedt de tuin houvast. Het terras, het gras, de struiken. Alles is hier diep geworteld, vertouwd en veilig. Geen veranderingen en dus ook geen aanpassingen. De zon is nieuw, met al de warmte. Die koesteren zij en wij, gedurende de dagen. Koffie-pauzes, lunch; de zon is uitnodigend en onweerstaanbaar...

Baguette bestudeert hoe Joris in de kas ook de boel op orde houdt

En dan is het zover: "Joehoe!" Alles mag terug in de kamer. Janet is als een kind zo blij, en de rest is tevreden als ze na een paar uur buiten weer naar binnen kunnen. Ook al schijnt de zon. De woonkamer is het hart van ons huis. Niemand kan zonder en iedereen heeft er zijn eigen plek.

He he, alles weer op z'n plek

Flexibiliteit?? No problem, niet eens op massief eiken. Home is where the heart is and our hearts are here. Right here. We belong together, met of zonder bank-met-kuil, met of zonder mandjes en vooral 'met elkaar'. We are a team.

Lekker vloertje; niets meer aan doen (Bieb vertrouwt de vloer haar drachtige lijf toe)

Nu hebben we een massief eiken vloer en witte muren. De basis is veranderd, maar wij zijn het zelfde. We zijn een familie. In genen en/of in nature. We horen bij elkaar en geen fundament maakt daar verschil in. Kanjers zijn het. Ons kampeer-weekend zit erop. We zijn het solide doorgekomen en iedereen is extra tevreden met de nieuwe woonkamer.

Eind goed al goed: Janet en Baguette tevreden snurkend 

in onze vernieuwde woonkamer

Bibi: Our Girl on Fire

She's just a girl and she's on fire...

Bibi  is drachtig! Ons Bibekindje is al lang geen baby meer, maar een babe. Twee en een half jaar oud, 26 dagen geleden gedekt door Bonk, en ze draagt pups!

 Echo Bibi (Je ziet twee van de vruchtzakken in beeld)

Bieb was eigenlijk meteen na onze bezoekjes aan Bonk duidelijk rustiger, extra aanhankelijk, steeds dichtbij mij en ze zoekt steeds meer haar rust... Vrijdag vielen haar opgezette tepels me ook erg op. Maar ja, het zijn allemaal gradaties.

Hotter than a fantasy...

 Kleine verschillen en bovendien precies de tekenen waar je als fokker op wacht en op hoopt... Dus hoe serieus mag je jezelf en je teef nemen?...

 This girl is on fire!

Heel serieus. Dit verzin je niet. Dit is er. En dat bleek weer. Geen hoopvolle hersenspinsels maar feiten.

 She's got her head in the clouds...

En met die feiten (echo) komt een heerlijke roze wolk steeds dichterbij; zomer met Biebietjes... Ik heb een hartje zien kloppen, terwijl Bieb hijgend naast me op het bed lag voor de echo. Ik heb vruchtzakken gezien...

She looks like a girl but she's a flame

En Bibi?? Die is rustig 'bebetjes aan het maken', zoals wij dat noemen. Ze ligt. En verligt. En verligt nog eens. Klapt haar rechter pootje om, zoals altijd. Kijkt trouw naar me op, en weet dat het goed is.

Rosie's (en onze!) baby uit 2010 is een babe. Sterk en krachtig, rustig en zelfbewust. Bibi maakt 'bebetjes'... YESSSSS!

(Bibi februari 2011)

She's on top of the world,

Hotter than the hottest girl...

Bieb is op een derde. Nog bijna 6 weken hebben we te gaan. Te wachten. Te dromen.  Te verheugen en genieten. Te hopen.

Bibelot is aan zet. Maar nu nog niet...

(Bibi april 2011)

Everybody stands, as she goes by

Cause they can see the flame that's in her eyes...

Girl on Fire - Alicia Keys - YouTube